7. desember–Tentakluss

Tentakluss gleðir seg til í dag, tí í dag fer hann at koyra traktor. Sjálvur. Hann veit um ein traktor, sum stendur tætt við, har hann býr, og hann ætlar at læna traktorin, kanska onkur kemur at spæla við hann í dag? Kanska onkur, sum sær hann koyra traktor?

Tað er sooo stuttligt at koyra traktor, Tentakluss heldur í róðrið við munninum, tí at hann hevur ikki hendur, men tað ber fínt til. Men so knappliga fær hann so nógva ferð, hann ferð rullandi við fullari ferð omman gjøgnum eina brekku, og píka sjey, nú var hann bangin. Men so fekk hann tað hugskotið at hoppa av. Hann sprakk av traktorinum og endaði í mjúkum grasi, einki ilt.

Í dag var ein góður dagur, ikki svangur og hevur spælt stuttligt allan dagin. Nú er gott at sleppa heim í træið.

6. desember–Tentakluss

Tentakluss leitar eftir eini reiggju, tað er tað besta hann veit.

Nei her er eingin reiggja, kanska eg skal fara hin vegin, hugsar Tentakluss.

Jú tavadenn var ein reiggja her, nú má eg royna at sleppa upp, hugsar hann. Tað var nokso ringt, men fyrst royndi hann at vinda sína longu dupultu tungu um  træið, og síðani togaði hann seg upp, og hygg nú. Nú hugnar hann sær á reiggjuni, hann dugir ikki so væl at koyra ferð á enn. Tað hevði verið fínt at havt onkran at spæla við.

5. desember–Tentakluss

Tentakluss hevur føðingardag – hann fyllir 3 ár, og tá ið sóljusaurar eru trý ár eru teir hálvvaksnir. Tentakluss hugsaði ikki so nógv um, at hann fylti. Hann hevði ongan føðingardagsmat, ongan føðingardagsgest ella nakað. Hann var úti og leitaði eftir mati sum vanligt, men hvat sá hann nú? Hann mátti gníggja eyguni, tí hann trúði ikki sínum egnu eygum. Okkurt gult? Kanska var tað bara plastikk?

Hann skundaði sær yvir í tað gula, og nú fekk Tentakluss sín besta føðingardag nakrantíð. Hann át og át, so nógv hann orkaði, hetta vóru bestu sóljur, hann nakrantíð hevði smakkað.

Og so var eisini omaná, bláar lupinur, tað var superlekkurt. Nú var Tentakluss so proppmettur og væl settur. Sóljusaurar eru soleiðis, at teir nýtast ikki at eta so ofta, als ikki hvønn dag, men teir eta øgiliga nógv hvørja ferð. So Tentakluss át fimta sóljur og eina heila lupinu omaná. Nú var hann klárur at fara at spæla, hann hevði ongan at spæla við, men ja hann elskaði at reiggja….

4. desember–Tentakluss

Nú var Tentakluss aftur einsamallur, hann var so svangur eisini.

Nú fór Tentakluss aftur út at vála og leita eftir mati, grót er ikki etandi, ikki í hesi søguni. Men gróti var nóg mikið av, og garðarnir eru stuttligir at skríða á tú kanst hoppa av: eitt tvey trý og hopp! Og tað ber til at fara ímillum steinar. Og Tentakluss fór inn í eitt gróthús ímillum steinarnar, og hvat sá hann? Har hingu krov rað á rað, hvussu man hatta smakka hugsaði Tentakluss. Hetta eta fólk, tey kóka tað og eta tað, hatta má eg royna, hugsaði Tentakluss. Hann kreyp upp á bitan og skreið yvir ímóti kjøtinum.

Nei, nei hatta er nokk ikki sóljusauraføði, eg má heldur sleppa mær út, hugsaði Tentakluss og kreyp út ímillum steinarnar. ‘Sum eg eri svangur’ segði Tentakluss, eg má fara at leita eftir mati.

3. desember–Tentakluss

Tentakluss var ein dagin so sera troyttur av at leita eftir mati og av at vera einsamallur, hann helt til í einum træ við ongum bløðum, bara brúnar, berar greinar, sum vóru alt ov harðar at eta.
 
Knappliga sá Tentakluss eitt, hann bleiv heitur um hjarta, var hatta ikki ein sóljusaurus?
Hatta morreyða og grøna og reyða? Tentakluss krympaði eyguni saman til at síggja betur, so ók hann nærri, hetta lá innanfyri ein rút. Tað var løgið hugsaði Tentakluss, eg hevði aldrin klárað at búð inni í einum húsi, men eg má fara at heilsa upp á handan sóljusaurin. Hann fór at veittra og rópa, hey!! ert tú ein sóljusaurur? Kom og spæl! Tentakluss sníkti seg inn í húsið, men hann bleiv stórliga vónbrotin, tá ið hann sá, at sóljusaurusin, sum hann hevði sæð, var ikki  livandi, men eitt plagg, ein bundin vestur. Og vesturin svaraði ikki, tá ið Tentakluss talaði á hann.

Tí at klæði duga ikki at tosa, ikki í hesari søguni. Vesturin lá á eini sofu og hvíldi seg - tað helt Tentakluss. Men klæði hvíla seg nokk heldur ikki, ikki í hesi søguni.

2. desember–Tentakluss

Sera tungur í huga fór hann oman at sjóvarmálanum, oman í mølina, hann leitaði sum altíð eftir mati. Í mølini var mangt at finna, men var tað etandi?

Har var ikki nógv at finna, hann royndi at smakka tara, hann vist, at tari var etandi, tí at í fyrritíðini, tá ótu fólk tara, um tey einki annað áttu. Hann beit í ein feitan taratongul. Men hann var so seigur, at tað var hopleyst. Men har sá hann eitt gult, tað sá lekkurt út, hrammm beit hann í hetta, tað var kanska frukt, tað líktist eini sitrón?  Men fruktin var hørð og smakkaði av ongum...tí hon var av plastikki.

Nei, hetta haldi eg ikki út, eg tveiti meg í havið! Hugsaði Tentakluss. Og tað hevði ikki verið so gott., tí at sóljusaurar duga ikki at svimja, teir eru landdjór burturav.

Hann fór heilt oman ímóti aldunum, spruttini stóðu um hann. Men hann tveitti seg ikki í havið, hann fór longur fram á leið at leita eftir mati og kanska onkrum at spæla við.

1. desember–Tentakluss

Eitt slag av dinosauri, sum er til enn enn, er Sóljusaurarnir. Teir eita sjálvandi eita so, tí at teir elska sóljur. Ongir aðrir dinosaurar eru til longur í Føroyum. Henda søgan er um sóljusaurin Tentakluss. Hann elskar eisini sóljur, men sóljur eru mest um summarið, so  tað er ikki altíð lætt at finna føði um veturin, so  Tentakluss er næstan altíð svangur og gongur altíð og leitar eftir onkrum at eta. Og ofta má hann eta okkurt, sum ikki er sóljur. Tentakluss býr sum oftast í einum træ, men tá ið veðrið leikar í, krýpur hann úr trænum og finnur sær skjól aðrastaðni.  Einaferð sníkti hann seg inn í ein bil at kroka.

Men tá var hann ræðuliga bangin, at fólkini skuldu koma og finna hann.
Men nú  er vetur, og Tentakluss situr í sínum blaðleysa træ. Men nú hugsar Tentakluss, at hann má fara at leita sær eftir mati onkra aðrastaðni, so hann krýpur niður úr trænum og fer at leita.