Rom nov. 2016 / 3

Hesin túrur er ein pílagrímsferð, meiri merktur av trúarbrøgdum enn mín Santiago ferð ella mín Sandoyarpílagrímsferð. Fólkini, sum eg eri saman við, hava stóran áhuga í kristindómi, kirkjusøgu og vælgerandi arbeiði. Fleiri teira hava verið á skeiði “Teologi for voksne”, sum hevur verið undan hesi ferðini. Hesir báðir sita og kjakast um, í hvønn mun teologi broytist gjøgnum øldirnar.

Annar ferðaleiðarin er prestur í Fredericia og hin er próstur har á leiðini. Vit hava sungið morgunsang onkran morgun, og Leif hevur havt “dagsins orð” til okkara, ikki eitt bíbliuvers, men ein áhugaverdan dato. Í dag var dagurin 28. september í 1420, sum var dagurin tá ið pávin Martin 5 kom aftur til Rom eftir útlegd í Avignon.

Vit hittast í lobbinum, áðrenn vit fara.

3. november var skráin at síggja katakomburnar, dómkirkjuna (Lateran kirkjuna) og síðani at vitja eina samkomu í Trastevere.

Guidin í Catacombes di S. Callisto var úr Filipsoyggjum, hann fortaldi sera livandi um tey fyrstu kristnu. Umleið ½ milión fólk eru grivin í St. Callista katakombunum, harav nógv børn, og har eru 20 km. av gongum. Gravstaðið er í 4 hæddum, slíkar hillar og so eisini familjugravstøð, sum fólk kundu keypa. Gravirnar vórðu rændar í fornøld, blivu so forseglaðar og gloymdar í 9. øld. Í 1849 fann ein ungur maður gravirnar av nýggjum. 16 pávar eru grivnir í Callisto.

Sera nógvar inskriptiónir og symbol vóru at síggja, einstøk kálkmálarí eisini.

Nú gekk leiðin til Lateran kirkjuna, tað er dómkirkjan í Rom. Hon var høvuðssæti hjá pávanum í miðøld, og nógvir stór fundir hava verið hildnir har. Tá ið pávin kom aftur úr útlegd í 1420, bleiv hon um- og útbygd – og hon er flott. Gylt loft, cosmatiskt gólv (slá tað upp).

Síðani sóu vit ta áttahyrntu dópskirkjuna, eina obelisk úr Egyptalandi og ta heilagu trappuna, scala santa. Trappan er til bótargongu, tú skalt ganga á knøunum og biðja eina bøn á hvørjum trapputrini. Søgn er, at mamma Constantin Helena, var í Palestina sum pílagrímur og hevði grótið heim við, tað eru 28 steinar av torginum , har Jesus bleiv dømdur til deyða.

Seinast á skránni 3. november var at vitja St. Egidius felagsskapin, ein vælgerðarfelagsskapur. Ein ung genta, Daniella, greiddi frá, vit fóru til aftansang í St. Maria in Trastevere, og so ótu vit døgurða í eini matstovu, sum tey hava, har tey hava brekað fólk í arbeiði.

Rom nov. 2016 / 2

Min far, der var jurist, havde for vane at citere romerretten. Ét citat var “mater semper certa” (moderen er altid sikker), underforstået: man ved aldrig hvem faren kan være. Dette udsagn er vel blevet brugt imod mænd, da moren altid har fået forældreretten. Min far beundrede romernes ingeniørfærdigheder, og da han skulle dræne vores have, efter at de havde købt hus, lavede han et kort over haven og gav grøfterne navn på romersk vis: cloaca maxima, cloaca minor osv. Min mor underviste i latin på realskolen til den lille latinprøve, og hendes yndlingsordsprog til os børn var på latin “festina lente” (skynd dig langsomt). Så man vil forstå, at Rom og den latinske verden har stået på min ønskeliste rigtig længe.

Vi bor mit i byen, med Mussolinis palads som nærmeste nabo. Vores første morgen i Rom fik vi rigtig oplevet Roms trafik, den er heftig. Man ved jo, at i Rom kører man på knallert, og vi fik syn for sagn, da Vesperne kom drønende.

Det var det antikke Rom, der var vort første fokus, så vi gik hen til Colosseum, hvor vi mødtes med vor guide, Susanne. Det er uvurderligt at have en god guide. Hun fortalte alt om Colosseum, bygningen, materialerne, anvendelsen og rensningen. Og vi fik øresnegle. så vi hørte hvert ord.

Det var lige før, man lugtede dyrenes blod og hørte tilskuernes tilråb.

Efter Colosseum vandrede vi til Constantins triumfbue, med dens udsmykninger som bevis for hans bedrifter.

Derpå var turen kommet til Forum Romanum, det antikke Roms centrum, forretningskvarter og forlystelseskvarter, men forretninger, templer og andet.

Men nu skal vi ikke glemme, at gruppen har sine egne guider med, Bent Andreasen og Leif Arrkmann, som gavmildt deler sin store viden on historie og religion med os og ordner alt muligt praktisk.



For at kunne holde styr på os 32 mennesker er vi indelt i grupper, så vi kan holde lidt selvjustits, min gruppe hedder Colosseum:

Rom nov. 2016 – 1. partur

Rom hevur verið á mínum ynskilista í nógv ár. Og nú eri eg her!
Tað var ordiliga tilvildarligt, at eg fór tú við einum kirkjuliði úr Jyllandi. Borgný postaði á sína FB vangamynd, at eitt pláss var tøkt vegna eina avbestilling og legði leinki hjá Haderslev stift út og vupti hevði eg keypt bilettina. Takk Borgný!

Fyrst fór eg við toki inn á Nørreport, síðani við Metro út í Kastrup. Myndin er tikin av ungdómi á veg í skúla saman við sínum besta vini, telefonini.
Í Billund hitti eg mínar ferðafealgar, sum eru úr Odense, Als, Fredericia og manga aðrastaðni. Í flogfarinum sat eg saman við Hanne og Vagn.

Vit høvdu ein fínaan tú, og flugu ígjøgnum sólsetrið.
,
Tá ið vit komu til Fumicino (tann lítla áin), sum er kallinavnið á Leonardo da Vinci floghavnini í Rom, stóð bussur við guide fyri okkum. Hon greiddi frá, at í Rom eru 3 mill´. íbúgvar og 3 mill. sum koma til Roma hvønn dag at lesa ella arbeiða. Tað eru umleið 4 milliónir bilar í Rom. Vit búgva á Hotel Helvetia mitt í Rom. Eitt gamal flott hotell. Hetta er trappuuppgongin.


Ein takterassa er við góðum útsýni.

Bloggarnir úr Rom verða á donskum, so at mínir ferðafelagar kunna gera viðmerkingar og rættingar.

Sunnudagur í Valby

Vit fóru á loppumarknað. børnini fingu nakrar krónur í part, og so fóru tey at hyggja og velja. Magna keypti smáar hundar og einar inniskógvar og ein kálorm til Kristinu. Ró keypti sær húgvu fyri 10 kr. og Herbert keypti eina standmynd og eina lampu, sum hann ætlar at brúka sum ljósastaka.

Síðani fóru vit á eitt spælipláss har í nándini.

Magnusa tørn at klára forðabreytina, meðan hini danda.

Deiligt at fáa gestir úr Føroyum. Ró og Herbert.

Meistarin arbeiðir

Tann amerikanska grýluveitslan er mánadagin, og frítíðarskúlin hjá Herbert bjóðaði foreldrum og systkjum til Halloween. Turið hevði bjóðað seg til at baka eina kaku. Kakan skuldi vera óhugnalig, so Turið gjørdi ein kirkjugarð, illa røktar gravir, skøltar og annað.

Beinagrindarpartarnir eru úr fondant, formurin var eitt ark av plast.

Gravsteinarnir vóru finskbreyð, pyntað við glasing.

Sjálvur kirkjugarðurin var ein vanlig sjokoskuffukaka. Hon varð flakt og bein stroydd ímillum, hugskotið var at tá ið tú skar í hana komst tú niður á bein. Men tey vóru øll upployst.áðrenn kakan var skorin.

The living dead.

Kristina skuldi vera eiturkoppur, men ræddist seg sjálva  í eiturkoppabúna, so.

Heystferian 2016

 

 

Í ár fekk eg allar genturnar heim, tær komu eina viku og tvær vikur í part, so at tær sóust tvær og tvær, og eg fekk allar fyri meg sjálva nakrar dagar.

Vit hildu bindiklubb á Suðuroyavegnum, tað hendir altíð nógv , tá ið FS er heima

Frida Sofía var við til sjónleikin “Havfrúgvin”, vit vóru ein túr í Dali og hon var í konfirmatión hjá guðsoninum og  vóru til eplafestival í Trøðum á Sandi.

Sólrun drønaði norð til Gjáar, tíverri var hon ov sein til sjálvan raksturin, men hon var hjálparfólk í flettingini. Hon tók eina ær við til Havcnar og mól til fars, og hon betrekti stólarnar hjá mær. Tað hendir altíð nógv, tá ið Sólrun er heima.

Hon var við í føðingardag hjá Tyrna, og hon kom til Dals at hjálpa Turið og Halli við at fletta.

 

So kom dagurin tá ið tey smáu komu heim at vitja, tey steðga í 14 dagar, og omman er glað!

Tey komu til Føroya fríggjakvøld og brendu suður til Dals leygarmorgun. Eitt er at gera, og annað ikki at forsøma!