HOLIÐ á Tjóðpallinum

 

(UPS! handan yvirskriftin kann vist misskiljast!)

-----------------------

Ein sjóferð man vera vanligasta myndin av lívinum her um okkara leiðir. Lívsins ferð verður farin  saman við øðrum, øll sigla lívsins hav, men ikki øll hava líka góðan bát. Nú hava vit møguleika at síggja HOLIÐ eftir Elmars Sepkovs og Reinis Suhanovs á Tjóðpallinum.

Tey eru fimm fólk og ein gummibátur við stórum holi. Men áskoðarin sær ikki holið beinanvegin, tað kemur óvart á, at holið er so stórt!

holið

Manningin møtir  trupulleikum, og vit síggja, at tey hava ymsar loysnir, alt eftir lyndi og uppfinnsemi. Leikurin verður lýstur sum ein klovnaleikur, og hann er rættiliga stuttligur. Minnir í støðum um ein teknifilm ella Pantominu. Øll hava ymsar loysnir t.d., tá ið tey skula um eina á/gjógv.

Tey byggja ein bát, samstarv

Eitt hæddarpunkt í leikinum er, tá ið vandi hóttir, t.e. tvey kuffert, sum kanska eru vandamikil. Kuffertini vísa seg at vera portrið til ein dreym ella eina veitslu, umboða kanska ein skamt av onkrum "spennandi" evni......í kuffertunum eru óroyndir møguleikar, sum ein kann fáa nógv ella lítð burturúr. Nógvar aðrar stuttligar hendingar eru, sum vit ikki skula taka fram her.

Inga finnur eina loysn

Persónar: Tey eru fimm tilsamans.  Kristina SH spælir Baibu. Baiba er kenslusom, grætur lætt, men gleðist eisini lætt. Er kanska ikki tann hvassasti knívurin í skuffuni. Hon er so óluksáliga stuttlig, hevur eitt fantastiska talandi andlit. Rannvá spælir Ingu. Inga er eitt sindur uttanfyri, hermir nógv eftir hinum, men kann eisini vála avstað í egnari verð, tað serliga er við Ingu, at hon sigur einki - bara eitt orð - brúkar bara kropsmál. 

Inga í solodansi

Ommudóttirin hevði ta tulking, at Inga var øðrvísi enn hini, hon var klókari.Hon helt, at Inga kanska var "undercover", tí at hon helt seg fyri seg sjálva og eygleiddi alt. Inga hevði konstruktivar loysnir. Men tey undirmettu hana, tóku lutir úr hondini á henni og fóru við henni sum við einum barni. Tá ið leikurin endar, er tað torført hjá Ingu at sleppa upp í bátin, sum um onkur stýrir henni. 

"Seglini dúkaðu.."

Kristina SO spælir Sanu, hon er so skilagóð, roynir alla tíðina at greiða frá, hvat tað er, vit síggja. Hon rudddar upp eftir Búa. Hon hevur rættiliga nógvar replikkir, meira álvarslig enn Baiba. Búi er fjórði persónurin, og hann sigur eisini nógv. Tá ið hann tosar, ger hann nógv av at brúka kropsmál at vísa, hvat hann meinar. Hann er mannfólk, og tað er áhugavert sum áskoðari at uppliva, at ein kanska væntar sær meira ella okkurt annað av honum. Annars rættiliga góður líkarættur á pallinum. Ljóðmaðurin Heðin Raymund er partur av manningini, hann er í somu klæðum og hjálmi sum hini. Hann situr í gummibátinum. Tað fantastiska við ljóðinum er, hvussu neyvt tað fylgir hvørjari einast rørslu, ótrúliga væl gjørd "timing". Kropsmálið verður undirstrikað við ljóði.

Eingin tala er í leikinum, ella tað, sum er av orðum, er volapúkk uttan einstøk international orð sum t.d. problem. Tað, sum tey søgdu , var vent til okkara, sum hugdu. Sera lítið ella einki verbalt samskifti var teirra millum. Hvussu tulka vit tað? Samskifti millum menniskju er  afturvendandi spurningur alla staðni í lívinum. Tá ið friðarsamráðingar eru, hvat mál verður brúkt, og brúka tey tolk? Og hvørjir staklutir hvørva í týðing? Tá ið keyp og søla fer fram, tá ið familjur enda í arvastríði....altíð er neyðugt at samskifta, og vantandi samskifti kann elva til manga vanlukku.

Øll í bátinum uttan Inga

Sum eg skilji, er hetta ein spildurnýggjur leikur, sum tveir litavar hava gjørt saman við leikarunum. Tað er hugaligt, at slíkt nýskapandi verk fæst í lag her hjá okkum. Hann er so langt frá Hans A. Djurhuus og Rasmus Effersøe, sum tað slepst. Mál, søgugongd, samanhangur – alt er endavent.

Frálíkt, frískligt, forvitnisligt, forkunnugt, frábregðandi fyribrigdi!

 

Heimakonsert í Stoffalág

 

Ziska-Sørensen

Sólveig skipaði fyri interaktivari stovukonsert v. nýstovnaða bólkinum Ziska-Sørensen. Í bólkinum eru Sólveig Sørensen á klaveri, Sólvá Hvidbro Ziska á sello og Ingvard Ziska á gittar. Tað vóru uml. 15 áhoyrarar og skráin var henda:

1. Vælkomin

2. Ró eftir Martin Joensen. + felagssangur

3. Autumn Leaves eftir Joseph Kosma 1945

4. Nánd eftir Kurt Foss og Bøe, týtt: Tummas MIchael Smith + felagssangur

5 Kongaríki í Babylon + felagssangur

6. Side by Side eftir Harry Woods + felagssangur

7. Upplestur, nýtýdd yrking eftir Mary Oliver 

Ein so sera upplyftandi løta, og heppið var at Zacharias Sørensen var millum áhoyrararnar og vildi stjórna felagssanginum. Hann fekk eisini høvi at royna Sólveigsa nýggja klaver, meðan Solli og Elin og Bergur stákaðust við at borðreiða við so frálíkari karri-rækjusúpan.

Takk fyri Sólveig, at tú savnar okkum, vinstrumegin barndómsvinkonur, og niðriundir Solli, Libban og Elin

Ingvard er langommusonur Sólveig, at hugsa sær at fáa havt konsert við einum ommubarni og einum langommubarni. Tað er stórt!

familja og vinir

GRØNT. GRØNT ER HÙSIÐ HJÁ SYSTUR MÍNI

 

Klúgv ikki upp í hatta træið

ella prøva ikki upp á tað, søgdu tey, ella verður tú

send burtur á hospitalið fyri

tey  skítbýttu, um ikki á hitt.

Og eg hugsi, í mínum aldri,

vóru tað góð ráð.

 

Men træið er systir mín, hon

býr einsamøll í einari grønari smáttu

høgt uppi í luftini og eg veit

hvat hevði hent, hon hevði klappað við sínum grønu hondum,

hon hevði rist sítt grøna hár, hon hevði

ynskt mær vælkomnari. Virkuliga

 

eg royni at skikka mær væl, men onkuntið

mást tú bara bróta út og

vera so vill og ólátað, sum

tú plagdi vera. Tað er ógjørligt ikki

at minnast tað villa og ynskja sær tað aftur. So

 

um tit onkran dagin ikki finna meg, kunna tit

leita í hasum trænum ella – sjálvandi

er tað møguligt – undir tí.

                Týðingin ognað vinkonu míni Sólveig

Sorgin er eldri enn eg

 UPPHAV

Gunnvá er ættað úr Hesti, báðar ommurnar eru í leikinum, omman í Nýlendi og omman í Kova, t.e. báðar ommurnar hjá smágentuni Óluvu, sum vit hitta beinanvegin.

Óluva - omma Gunnvá - var 8 ár, tá ið vanlukkan var í Hesti í 1919, og hon misti pápam.

Óluva er í miðdepli í leikinum UPPHAV, sum leikbólkurin Tvazz v/ Gunnvá Zachariassen og Maritu Dalsgaard spældu í Hesti fríggjakvøldið 20.02 2026.

Leikurin er skiftivís frásøgn byggjandi á m.a. Hestsøgu og skiftivís dramtiserting av gerandisdegnum í Hesti. Áðrenn hendingina, tá ið pápin og Óluva fara tíðliga upp at hyggja út á hav, og eftir hendingina, tá ið mamma Óluvu arbeiðir so ómenniskjaliga hart, hon hevur tvey børn og sera lítið at liva av.

Tað er hugtakandi so væl Gunnvá fær manað sorgarleikin fram við so fáum hjálparmiðlum. Pallurin er sera einfaldur. Og sera hvítur. Ein so einfaldur pallur gevur leikara frælsi til at evna leikin, men samstundis alla ábyrgd av honum. Ein floti av pappírsbátum, hvít løk og tveir krakkar. Ljós og fotomyndir. Vit síggja mynd av 18 skúlabørnum. Gunnvá gav sær góðar stundir at vísa okkum myndina.  Av hesum átjan børnunum gjørdust trettan teirra faðirleys henda dagin í 1919. Teirra millum Óluva. 

Tað er eitt eyðkenni við Gunnváarleiki, at hon tosar seint og týðiliga.Og so dugir hon so sera væl at "gera røddir" . Tú ivast ongantíð í, hvør ið tosar: ein omma, menninir á støðni ella smágentan. 

Tá ið Óluva og systir hennara vaksa til, arbeiða tær eisini, arbeiða altíð. Fólk hjálpa einkjuni, men hon fer ofta svong í song. Krakkurin er leypurin, hon fer eftir torvi, hon fer niðaná, hon fer til fjals, mamman er í haganum - eftir torvi. tann sorgarfulli metaforikkurin stendur hárhvassur. 

Tveir bátar við 11 monnum gingu burtur. Eitt fýramannafar og eitt seksmannafar.  Á pallinum er eitt ílat við vatni, har á botninum liggja bátarnir og menninir, men eru kortini í góðum hondum.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Kaldi dagurin í Hesti

Sjónleikarhúsið var fiskahúsið niðri á bryggjuni í Hesti, vit vóru ávarað um, at har var kalt. Túrurin av Gomlu rætt tekur fáar minuttir. Serstakliga hugnaligt var at síggja ein hóp av fyrrverandi starvsfeløgum við á ferðini. Eftir leikin fór eg at vitja Ansgar.

Møðgutúrur - Wien jan. 2026

 Tá ið eg fylti 75, fekk eg eina so frálíka gávu frá døtrunum - eina ferð við uppihaldi. Tað gjørdist ein møggutúrur til Wien, mínar døtur og teirra døtur.

kalt í Wien

Tað var spennandi at síggja Wien, keisaabýin. Hann var eisini keisaraflottur, stórir hvítir, dekoreraðir  bygningar og so sera breiðir vegir.  Vit búðu á Grand Ferdinand, sum er sera sentralt. Vit gingu til summi pláss, vit vildu vitja, og annars er bæði sporvognur og s-tok lætt atkomilig. 

í jólakjóla

Tað  er herligt soleiðis at vera saman við øllum mínum gentum, meðan tær taka sær eina fríløtu. Frida S. hevði keypt bilettir til eina konsert, tað var Vivaldi í Karlskirkjuni, ein sera góð løta. 

Vit vóru í trimum listasøvnum: Belvedere, Kunsthistorischer Museum og Albertina Museum. 

Belvedere er eitt slott, sum hevur verið listasavn líka síðani 1776. Har sóu vit fyrst og fremst Klimt, men eisini nógv annað.

Listasøguliga savnið er bygt til listasavn, men tað er sera ólíkt okkara streymlinjaða, hvíta listasavnið. Loft og trappurúm - alt er prýtt við málaðum verkum. Húsið var næstan flottari enn listin. Serstakliga caféin, har ið fólk stóðu í longum bíðirað at sleppa inn.

Albertina museum hevði eina sýning við Marinu Abramovic. Ein sera sjáldsom og ræðandi listakona. Hon brúkar sín egna kropp sum tilfar og útsøgn. Listasavnið var forboðið undir 16 ár, og tað skilji eg væl, nógv av verkunum vóru rættiliga óhugnalig.

Men tær yngstu í ferðalagnum vórðu ikki heilt snýttar, tær skreiddu á skoytum í eini flottari íspark, breytin var skrýdd við ljósum, og tær eldru kundu sita á café og bíða - perfekt.

An der schønen blauen Donau

Turið helt, at vit kundu ikki fara úr Wien uttan at hava sæð Donau, so vit fóru við toki og sóu síðani ta vøkru Donau. Avgjørt eitt á listanum til næsta wienartúr, sum helst skal ver í lýggjari veðri. Tað var bítandi kalt hesar dagarnar.

Á heimvegnum fingu vit tíð at heilsa uppá Marius og familjuna.

Tilhaldið í Tórsgøtu

Í Tilhaldinum er virksemi og ítriv fyri eldri fólk í Tórshavnar kommunu. Sera nógv ymiskt er at fara til t.d. venjingar og handaligt arbeiði, dansur og kortspæl.

Nú í nøkur ár havi eg verið regluliga í Tilhaldinum, upp til tríggjar ferðir um vikuna. Tað er gott hjá einum og hvørjum at hava okkurt at fara upp til, at síggja og hoyra fólk. Týsmorgnar er felagssangur á skránni, nógv fólk koma saman, og vit syngja úr Føroya fólks ella Tilhaldsbókini. Hesa vikuna var stórur dagur í Tilhaldinum. Nú er tilhaldsbókin komin út av nýggjum, og aftur hesa ferð er tað Eilif, sum hevur lagt til rættis. Eilif fekk nøkur góð orð frá stjóranum, eina gávu og tað fyrsta eintakið av nýggju sangbókini.

Nógvir tónleikarar og fyrrverandi lærarar eru á spælilistanum hjá Tilhaldinum.

Hanus, Eilig, Hilmar

 Stjórin Eirikur Suni dugir so væl at finna uppá ymiskt stuttligt at gera, gongutúrar føroyskan dans....og tá ið høgtíðir eru, er høgtíðardámur í Tilhaldinum.

Á fastalávint sláa vit tunnu og drekka kakao.

Síðani eldraráðsvalið havi eg fingið eina grund afturat til at koma í Tilhaldið, tí at Eldraráðið hevur sítt fundarhølið á loftinum í Tilhaldinum.

Harmonikuliðið hittist javnan í Tilhaldinum, bæði til venjing og til undirhald.