DRAMAlega í Suðurjútlandi

DATS (Dansk amatørteater & scenekunst. www.dats.dk) er ein felagsskapur fyri áhugaleikarar í Danmark. Tey skipaðu fyri einum sjónleikafestivali fyri tey tilkomnu, og innbjóðing kom til MÁF.

Karin, Bjørg og Bergljót inni hjá vevkonuni Hanne i Højer

Skeiðið ella stevnan var 11-15 juni 2019, og vit vóru tríggjar, sum høvdu hug at fara. Skeiðið var á skeiðsdeplinum Hohewarte í Højer. Højer er bara fáar kilometrar frá týska markinum. Ein sera vakur lítil býur við nógvum gomlum húsum og góðum listafólkaumhvørvi.

Temu á leguni vóru litstormur og landamørk og Nolde. Tvey ung vitjaðu okkum og greiddu frá, hvussu tey høvdu upplivað at vera partur av, ávikavist donskum minniluta í Týsklandi og týskum í Danmark.

Tey høvdu fyrieikað leguna soleiðis, at úrslitið skuldi vera leikur. Sum fyrireiking til leikin var sangur, framløgur og útferðir. Sjónleikarar gera ofta leikir burtur úr søgum, sum hoyra til teirra landspart ella bygd. Vit hugsaðu beinanveg : akkurát sum vit við "Tuberklaleikinum". Tað hevur jú eitt fínt orð "reminiscence theatre", sum bara merkir minnissjónleikur.
Fyrsta útferðin var suður um markið til Nolde savnið. Vit høvdu góða guide, sum greiddi frá Nolde.

 

 

Hansara litspæl og landslag skuldi veita íblástur til okkara leik. Eitt verkstað var, har vit lærdu at litað silki.

Tær gera málning við litaðum silki. Tað verður ikki seymað uppá ella klistrað uppá. Allir leparnir ganga heilt upp og verða festir í erva, so at teir eru leysir og fáa flákrað.

Ein útferð var gjørd til Højer sluse og so varð eisini farið til ta nýggju slúsuna við "det fremskudte dige", sum er ein nýggjari havverjuvøllgarður. Søguliga hava fleiri stórar vanlukkur verið í Suðurjyllandi av vatnflóð í ódnarveðri, og eftirlitsmaðurin á tí nýggju slúsuni segði, at hann var heilt sannførdur um, at veðurlagsbroytingar eru, nú ið hann hevur sæð veðrið har í 20 ár. Í leikinum bygdu vit slíkar vøllgarðar. Vit gróvu og tilfarið bleiv koyrt burtur í vognum.

Triðja pallmynd var stormurin og havódnin, klassiskur tónleikur varð brúktur at skapa óhugna.

Tveir mans doyðu í hesum herviliga ódnarveðri, og seinasta pallmynd var jarðarferðin.

Barnalandsdansistevna

Dansistevnan 2017 hjá børnum var hildin í Havn leygardagin 9. feb. Hølini vóru Sjónleikarhúsið, eitt gott og fjálgt stað sum hevur sæð mangan dansiringin.
Sum vanligt hevur verið, varð skipað fyri útferðum, ein útferð var í Kringvarpið og ein var á Brandstøðina. Vit vóru í Kringvarpinum. Børnini hildu tað vera stuttligt at síggja gekkin og gekkahjólið.

Johan Mortensen, sum jú hevur sendingina Dansival, tók ímóti. Men hann segði so beinanvegin, at hon sum av røttum skuldi taka ímóti hevði forfall. Tað merkti rundvísingina eitt sindur, hvat skal eg siga, hvat skal eg fortelja tykkum, segði Johan. Men børnini dugdu væl at svara og kommentera, so túrurin bleiv góður kortini. Vit vóru í sjónvarpspartinum og í útvarpspartinum. Annars eitt fínt hugskot hesi bæði støðini, sum fyriskipararnir høvdu valt.

Dansurin gekk væl, og fólk dugdu nokso væl at fylgja skránni, sum var hongd á bróstið og lá frammi.

Øll fingu døgurða í KFUM, og kaffi og kakur á pallinum í Sjónleikarhúsinum.

Og áðrenn vit fóru heim fingu vit upplýsingar um Barnlek, sum verður í Klaksvík í summar. Stór dansistevna fyri børn við børnum úr øllum Norðanlondum. Tekningarfreist er 2. mars, meiri fæst at vita á heimasíðuni hjá Sláið ring, www.sr.fo

SUNNUDAGUR Í REYKJAVÍK

Í dag høvdu vit “frí”. Fyrrapartin fóru fleiri í kirkju, onkur fór at svimja og eg fór ein túr fram við sjónum og í Hørpu, har er klassisk konsert hvønn dag klokkan 12.30. Konsertin var flutt úr Eldborg í Kaldalón. Eg fór so at lurta. Tvær dámur spældu floytu og piano. Deiligt at sita og lurta.
Luftlinjan niðri við sjógvin er rættiliga flott, og Sólfari er eitt flott listaverk eftir Jón Gunnar Árnason, sum vann eina kapping 1986 um at gera eitt listarverk til 200 ára føðingardag Reykjavíkar. Sólfarin bleiv avdúkaður 1990.



Konsertin var við floytu og piano, tað vóru Áshildur Haraldsdóttir, floytu (høgrumegin) og Nína Margrét Grímsdóttir , piano.


Síðani fekk eg mær tvær flísar og te í Smurstøðinni, tað er matstovan har í Hørpuni. Har sótu Amanda, Sjúrður, Margreta og Óli.

Nú gekk leiðin í Kolaportið, har mólu vit skamma stund, møttu eisini fleiri av okkara liði.
Høvuðshendingin í dag má vera døgurðin á Geysir. Bistro. Vit høvdu biðið um borð til 11 og vóru har kl. 19. Summi ótu saltfisk, onnur kjøt, onkur át Tortilla og annars fish’n’chips. Og so ótu vit omaná, skyrkaku, pannukakur og sjokolátaísbumbu.

Geysir Bistro liggur mitt í býnum, sum 1000 aðrar, hon er á Aðalstræti 2.

Okkara seinasta kvøld í Reykjavík hittust vit hjá Trygva og Mariu. Leiðslan á Klaksvíkar sjúkrahúsi beyð vælkomin við hostasaft og medisini fyri trekan maga. Anna og Dorthea eru sjónleikarar og Jórunn ikki minni.

Men Dorthea hevur skift navn, hon eitur nú Tortilla. Á restaurantini kom tænarin og spurdi Tortilla? og Dorthea segði ja, tað var hon! Men hon skuldi hava fisk, hon helt eisini tað var nokso løgið, at tænarin visti, hvussu hon æt.

ÍSLEIKUR 6. dagur

Í dag var seinasti stevnudagur.Vit skuldu dansa í Árbæjarsavninum seinnapartin. Árbæjarsavnið er eitt útisavn í Reykjavík. Har hava tey savnað tey fyrstu húsini í Reykjavík. Dansiframsýningin var utttandura, hvørt land eftir øðrum.


Eitt av húsunum hevði verið katólsk kirkja, og síðani ítróttarhús, nú var ein framsýning av leikum úr ymsum tíðum.

Vit fóru heim aftaná, men tað var mest sum bara til at venda, tí bussurin til Perluna skuldi náast. Í Perluni var endaveitslan, góður matur og nógv vín. Eisini her skuldi hvørt land siga takk fyri seg. Rasmus segði nøkur væl vald orð, og vit sungu Dýrd á vík og vág.

Perlan er soleiðis háttað, sum nógv vita og hava roynt, at hon melur runt, so at útsýnið broytist so hvørt, sum kvøldið gongur. Vit vóru sera spent uppá hetta. Tryggvi bannaði uppá, at nú høvdu vit malið 30 gradir, tí at tá ið hann í áðni hugdi, so vóru Bessastaðir her, so lenaði hann seg fram og vísti. Vit spurdu enntá tænaran, sum segði okkum, at enn mól einki.

Sjálv brúkti eg Rasmus til kumpass, tí at hann sat yvirav mær, og Bessastaðir vóru undir hans høgra oyra.  Onkur legði troyggjuna frá sær, og so fór hon siglandi sín vey. Eitt glas kom stýrandi frá norðmonunum við næsta borð (har var ellars mest vatn á borðinum hjá norðmonnum og svenskarum). Hesum malaríi  høvdu vit nógvan stuttleika av. Og útsýnið var frálíkt.

Tá ið tey flestu vóru farin, sungu vit onkrar sangir, og vit dansaðu Stolt Signhild úti í túninum.
Eg og Margreta fóru so válandi heim eftir Snorrabraut, men pínadoyð, sum hon er long á midnátt, men vit høvdu beina kós móti liminum nei eg meini Hlemmi, og ku í tað : heim komu vit til vaniljukeks.

ÍSLEIKUR 5. dagur

Fyrrapartin fór listabrigadan at vitja Kjarvalsstaðir,tað má mann altíð gera av og á. Jóhannes Kjarval er íslendinga Mikines og William Heinesen. Hansara málningar av mosa og gosmyrju og klettum lærdi íslendingar at síggja landið av nýggjum og virða tað. Myndin niðanfyri er av fosturmammu listarmansins.

Summar okkara høvdu nú skund og tóku ein bil til Flóruna í Grasagarðinum. Eg og Sunneva fóru til gongu at finna savnið hjá Ásmundi Sveinssoni. Vit gingu út í Laugardalin eftir korti, tað fór at regna, men vit komu fram.

Ásmundarsavn er í húsum Ásmunds, har hann eisini hevði arbeiðsrúm, og hann hevði sjálvur teknað og bygt húsið.
Myndin niðanfyri eitur Uppreisnin:

Nú var tað okkara túrur at fara í Flóruna, Marentza var í summarferiu, men maturin var góður.

Seinnapartin skuldi dansast í miðbýnum, men tað varð flutt til ráðhúsið, tí tað regnaði.




Og í kvøld var so felagsdansur á stevnustaðnum, t.e. hvørt land skuldi læra hini sínar dansir.

At enda fekk Amanda tað góða hugskot at ganga oman til sjóvarstrond í sólseturslýsi.