Páskaferia 2016

Tað var ein vøkur sjón at síggja sólarrisið fríggjamorgunin. Okkurt gott er við at fara tíðliga upp, vanliga liggi eg í fasta svøvni tá ið tann rundi lívgevarin, hin gula og reyða hitapumpan kemur úr havinum á morgni.

men fríggjamorgunin var eg á veg vestur á flogvøllin.

Frida og Madeleine og Emikl vóru í Brussel eftir mær. Tey fóru so til hokki bæði, og vit fóru heim.

Í dag var aftur hokki á skránni, sum so mangan leygardag skuldu tey spæla dyst, eg sá Madeleine dystast við gentur frá Leuven. Tað var spennandi og javnur dystur. Nokso kalt at standa og hyggja, Frida var vetyrarklødd, so henni bilti ikki.

Um kvøldið skuldi Mdeleine í dans, ja tey vaksa skjótt Men hetta var barnadansur fyri børn til og við 11 ár.

 

So var døgurði á skránni og svenskur krimi. Bía hevði ordiliga rullað seg út í køkinum.

Hann sigur lýggjari veður, so n+u fáa vit at síggja.

VÆLKOMIN - FØROYSKT sum fremmandamál

21. feb er altjóða móðurmálsdagur.

Í kvøldskúlanum í Havn er hvør dagur fremmandamálsdagur

 

Flokkurin 2014-2015

Myndin er tikin á Reinsarínum tann dagin, tey fingu sína skeiðsváttan. Ein festligur dagur, onkur helt talu á føroyskum, og vit sungu.

Flokkurin heystið 2015

Myndin er tikin í Listaskálanum. Partur av undirvísingini á byrjanarskeiðinum vóru námsferðir.

Saman við handilsskúlanæmingum hjá Urd

Urd hevur eina lærugrein sum eitur “mentanarfatan”, so tað var rættiliga upplagt at gera eina felags tilgongd. Vit hittust tvær ferðir, og evnið var skúla- og familjuviðurskifti í fremmandum londum og Føroyum.

Flokkurin vár 2016

Hetta er triði flokkurin av tilflytarum, sum eg havi, samstundis er tað fyrsti framhaldsflokkur. Summi hava verið á øðrum av byrjanarskeiðunum. Hesin flokkurin lesur “ordiligar” tekstir og hevur rættiliga nógv av mállæru og skrivivenjing. Vit gera ikki námsferðir. Tó hava vit verið í Williamshúsi og í Listaskálanum og sæð Zacharias Heinesen. Men fyrst høvdu vit strítt okkum gjøgnum greinina hjá Nils Ort, sum stóð í Dimmalætting.

Næmingar framman fyri skrivismáttuni hjá WH.

Rundan um Tariru.

Gott kvøld í NLH

Vit vóru fimm í Bókastevi, sum fóru niðan í góðari tíð. Settu okkum væl til rættis og ótu eina leskiliga máltíð frá SMAKKA.

Bókastev hevur havt Karitas á skránni fyri nøkrum árum síðani (ein bloggur er um hvørja av teimum 19. jan. og 13.feb. 2013) so tað var sera spennandi at skula síggja og hoyra Kristin Marju. Og vit vóru ikki sviknar, hon helt eina stuttliga, livandi upplýsandi talu.

Síðani var samrøðan millum Gunnvør og Kristina Marju, og mann hoyrdi beinanvegin, hvussu gjølla Gunnvør hevur lisið og granskað bøkurnar, og hvussu góður rapportur var ímillum báðar. Deiligt at fáa bøkurnar frískaðar uppaftur.

Eitt annað sum var lívgandi var at hoyra høvundin rósa Edwardi Fuglø fyri permumyndirnar tvær, sum kunna lesast sum ein framhaldssøga í sær sjálvum um menningina hjá Karitas

Altíð deiligt at vera saman við mínum bókarvinum

Bókmentakvøld á Háskúlanum

 

Á skránni var Jakob Jakobsen, og Marianna D.Dahl  hevði framløgu um báðar bøkurnar hon hevur givið út um hann. Bókina við brøvum hansara og dokumentaristisku ævisøguna. Marianna talaði um, hvussu hon hevði arbeitt við brøvunum og stykkjað ævisøguna saman. Hon las brot úr brøvum upp og síðani brot úr ævisøguni, sum bygdi á hesi brøv. Sera áhugavert.

Vit prátaðu um Jakob Jakobsen og hansara stóra arbeiði, sum eftirtíðin hevur notið gott av. So lítla viðurkenning hann fekk! Og aldrin nakra løn!

Vit vóru í Rasmussarstovu, sum er so sera hugnalig við sínum gomlu tungu møblum. Eitt deiligt stað, vit hittast aftur um ein mánað, eg gleði meg!

Inntil næsta sjóvarfall

Bókakvøldið hjá Sprotanum hesa ferð var ognað Kópakonuni. Myndir , tónar og orð lýsandi hesa havsins veru, sum líkist okkum menniskjum so nógv. Fyrst sang Eivør, síðani var samrøða millum Urd Johannesen og tær tríggjar listakvinnurnar Eivør, Marjuna og Kristinu. Serstakliga áhugavert. Allar vóru fríar og opnar og lótu áhoyrarunum gávuríkt lut í sínum tonkum í hesi listartilgongdini. Ólíkar allar, Marjun tann intelektuella við djúpum viðmerkingum, Kristina so læandi livandi og Eivør hin sagnarkenda náttúruvera, sum vit eru so errin av. Mær dámdi allarbest at hoyra, hvussu tætt samband Marjun hevur við kópakonuna og Mikladal, tað var rørandi.

Upplestur var eisini á skránni, og Duruta Dahl Andreasen las stak væl, íkki dramtiserað, men lisið týðiliga við rættari frasering.

Síðani var samrøða millum Paulu og Marjun um yrkingasavnið Opna. Tað var sera áhugavert at hoyra um Marjunsa tankar aftan fyri orðini og tey vantandi orðini, at enda sang Eivør aftur. Tað var stórt at hoyra okkara víðagitnu songkvinnu – so nær og so góð.

Og so í NLH í kvøld, og tað var eisini eitt upplivilsi. Myndirnar hjá Kristinu komu rættiliga væl til sín rætt, haldi eg – á stórskíggja aftanfyri orkestur og kór. Tær blivu vístar, sum bylgjandi ímyndir, so at andlit av fólki og kópi líkasum skifti ímillum vakurt og óhugnaligt ella millum menniskja og kóp. Tey brúktu eisini myndir úr einum filmi, sum hevur ligið á youtube, sum er eitt próvtøkuverkevni.

Men nú gloymdi eg næstan at siga frá tí frálíka hugskotinum hjá mínum ex starvsfeløgum at fara oman á ETIKA at eta, áðrenn bókakvøldið.

William Smith: Hinumegin garðin

Smádrongurin er millum heims og heljar, ella hann er millum hamara og ambolt. Altíð er vandi á ferð, ongastaðni er trygt, uttan kanska undir rumpuni á ommuni. Sunnudagsskúlin, skúlin, salurin, kondittaríið og enntá heima við hús eru hóttandi støð, tó er heimið sum oftast bara hóttandi á skeldarí- og oyrafikustøði. Hini støðini hava sálarliga píning við sær, serstakliga sunnudagsskúlalærarin er dómadagsprædikantur.

Bókin er sera væl skrivað, á klingandi føroyskum og á suðuroyamáli, partvíst. Tann serligi málburður, sum suðuroyingar kunna brúka, tá ið teir eru illir ella argir, er sjáldsamur at síggja á prenti, hetta er mest slíkt, sum vit norðoyingar bara hava hoyrt um. Onkur av bókavinum mínum helt, at nú var tíðin komin til, at suðuroyingar læra seg fólkaskikk, tí at tað er einki vakurt at hoyra eiðir og illbønir regna niður yvir børn og onnur. Ein onnur bókarkona helt, at tað var stór sjarma júst í málbrúkinum. Hon hevði royndir av at búgva og vera saman við sunnanfjørðsfólki og fólki norðanfjørðs og hevur nú tætt samband við onkran heilt har noorðast í Eysturoynni, og hon helt, at tað passar, at tess longur norð tú kemur, tess tyngri og meiri deytt og statiskt er lív og samskifti.

 

Vit hava fyri stutt síðani havt nakað av kjaki um, at børn gerast bangin og traumatiserað av at verða trúttað full av helvitishóttanum eitt nú á sunnudagsskúlalegum. Hetta hevur kanska verið og er kanska vanligari enn vit geva okkum far um? Kanska børn siga ikki frá, kanska tey eru so full av syndasekt, at tey tora ongum at siga tað? Tað er í hvussu er ikki hent fyrr, at vit hava fingið so opinskáraða frásøgn um hetta evnið. William Smith var gestur í Credo, og hann segði, at hann hevði skrivað bókina fyri at upplýsa, tí at júst tað sama ger seg galdandi í dag - fordøming, betrivitan og stigmatisering.

Vár í Ólavsstovu nevndi bókmentaslagið autofiktión á nýggjárinum í útvarpinum. Autofiktión er okkurt ímillum eina klassiska ævisøgu og eina skaldsøgu. Tað stendur kortini ”skaldsøga”  undir heitinum.

Í Bókastevi vóru allar samdar um, at bókin er góð, lesivinarlig og eisini stuttlig. Sjálv haldi eg, at tað gott , at hon er ikki longri, tí søgugtráðuriner sera klænur, boðskapurin verður endurtikin rættiliga ofta í ymsum støðum. Men góð bók, og nógvar stuttligar og rørandi hendingar: tá ið dreingirnar spæla kríggj, bollabklikkið.

 

Jóladagar 2015

Jólaaftan byrjaði við gudstænastu í Holmens kirke. Kórið syngur ómetaliga væl, gentan á myndini sang solo, røddin var so sterk og rein, at tú fekst gásarhold. Stór uppliving. Annars var alt sera vanligt, uttan tað at vit fingu eitt reserverað pláss, ein bás fremst í kirkjuni, sum hevði útsýni bæði til prædikustólin og kórið. One of those perks.

 

Lars var í køkinum, hann og Lisa høvdu jú longu brúkt tveir seinnapartar-kvøld upp á hesa máltíð, og nú var tað so eplini og fleskasteikin og alt hit. Lisa borðreiddi eitt sera vakurt borð til okkum 15. Magna fekk mandlugávuna og tað var ein heil stór Cadbury’s, tá vóru glómur í henni. ”Eg? Sjálv?”  Sum við gandi var so ein onnur mandla funnin eisini, og Herbert fekk eitt spæl. Løkke familjan dugir væl at halda veitslu fyri smáum og stórum.

 

 

Eg má altíð hava eitt fotoshoot á jólum, fyrst mínar gentur, so ommubørnini, so Holm Johannessenar, so Dupontar, so Lars og Sólrun.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

So var tað pakkar og kaffi og marsipan. Livandi ljós vóru á trænum, fantastiskt.

 

Jóladag vóru vit úti á Frederiksberg hjá Fridu S. og Michel í íbúðini, sum tey læntu. Tey høvdu gjørt seg út í einum asiamarknað, áðrenn tey fóru heimanífrá, so tey fingu gjørt eina rúgvu av sushi. Tað var deiligt oman á alt kjøtið dagin fyri. Aftan á fóru eg og Dupont familjan ein strøgtúr.

 

 

2. jóladag vóru vit til jólafrokost á Marienborg. Lars hevði boðið umleið 50 vinfólkum. Borðreitt var við fimm rund borð. Tað var samanskot, so fólk høvdu ymiskan mat við. Nokk av mati og drekka, og Reimer Bo hevði gittar við.

 

 

 

3. jóladag vóru vit í TIVOLI. So tað var ein pakkað høgtíð, nógv góð minni.