Gott kvøld í NLH

Vit vóru fimm í Bókastevi, sum fóru niðan í góðari tíð. Settu okkum væl til rættis og ótu eina leskiliga máltíð frá SMAKKA.

Bókastev hevur havt Karitas á skránni fyri nøkrum árum síðani (ein bloggur er um hvørja av teimum 19. jan. og 13.feb. 2013) so tað var sera spennandi at skula síggja og hoyra Kristin Marju. Og vit vóru ikki sviknar, hon helt eina stuttliga, livandi upplýsandi talu.

Síðani var samrøðan millum Gunnvør og Kristina Marju, og mann hoyrdi beinanvegin, hvussu gjølla Gunnvør hevur lisið og granskað bøkurnar, og hvussu góður rapportur var ímillum báðar. Deiligt at fáa bøkurnar frískaðar uppaftur.

Eitt annað sum var lívgandi var at hoyra høvundin rósa Edwardi Fuglø fyri permumyndirnar tvær, sum kunna lesast sum ein framhaldssøga í sær sjálvum um menningina hjá Karitas

Altíð deiligt at vera saman við mínum bókarvinum

Bókmentakvøld á Háskúlanum

 

Á skránni var Jakob Jakobsen, og Marianna D.Dahl  hevði framløgu um báðar bøkurnar hon hevur givið út um hann. Bókina við brøvum hansara og dokumentaristisku ævisøguna. Marianna talaði um, hvussu hon hevði arbeitt við brøvunum og stykkjað ævisøguna saman. Hon las brot úr brøvum upp og síðani brot úr ævisøguni, sum bygdi á hesi brøv. Sera áhugavert.

Vit prátaðu um Jakob Jakobsen og hansara stóra arbeiði, sum eftirtíðin hevur notið gott av. So lítla viðurkenning hann fekk! Og aldrin nakra løn!

Vit vóru í Rasmussarstovu, sum er so sera hugnalig við sínum gomlu tungu møblum. Eitt deiligt stað, vit hittast aftur um ein mánað, eg gleði meg!

Inntil næsta sjóvarfall

Bókakvøldið hjá Sprotanum hesa ferð var ognað Kópakonuni. Myndir , tónar og orð lýsandi hesa havsins veru, sum líkist okkum menniskjum so nógv. Fyrst sang Eivør, síðani var samrøða millum Urd Johannesen og tær tríggjar listakvinnurnar Eivør, Marjuna og Kristinu. Serstakliga áhugavert. Allar vóru fríar og opnar og lótu áhoyrarunum gávuríkt lut í sínum tonkum í hesi listartilgongdini. Ólíkar allar, Marjun tann intelektuella við djúpum viðmerkingum, Kristina so læandi livandi og Eivør hin sagnarkenda náttúruvera, sum vit eru so errin av. Mær dámdi allarbest at hoyra, hvussu tætt samband Marjun hevur við kópakonuna og Mikladal, tað var rørandi.

Upplestur var eisini á skránni, og Duruta Dahl Andreasen las stak væl, íkki dramtiserað, men lisið týðiliga við rættari frasering.

Síðani var samrøða millum Paulu og Marjun um yrkingasavnið Opna. Tað var sera áhugavert at hoyra um Marjunsa tankar aftan fyri orðini og tey vantandi orðini, at enda sang Eivør aftur. Tað var stórt at hoyra okkara víðagitnu songkvinnu – so nær og so góð.

Og so í NLH í kvøld, og tað var eisini eitt upplivilsi. Myndirnar hjá Kristinu komu rættiliga væl til sín rætt, haldi eg – á stórskíggja aftanfyri orkestur og kór. Tær blivu vístar, sum bylgjandi ímyndir, so at andlit av fólki og kópi líkasum skifti ímillum vakurt og óhugnaligt ella millum menniskja og kóp. Tey brúktu eisini myndir úr einum filmi, sum hevur ligið á youtube, sum er eitt próvtøkuverkevni.

Men nú gloymdi eg næstan at siga frá tí frálíka hugskotinum hjá mínum ex starvsfeløgum at fara oman á ETIKA at eta, áðrenn bókakvøldið.

William Smith: Hinumegin garðin

Smádrongurin er millum heims og heljar, ella hann er millum hamara og ambolt. Altíð er vandi á ferð, ongastaðni er trygt, uttan kanska undir rumpuni á ommuni. Sunnudagsskúlin, skúlin, salurin, kondittaríið og enntá heima við hús eru hóttandi støð, tó er heimið sum oftast bara hóttandi á skeldarí- og oyrafikustøði. Hini støðini hava sálarliga píning við sær, serstakliga sunnudagsskúlalærarin er dómadagsprædikantur.

Bókin er sera væl skrivað, á klingandi føroyskum og á suðuroyamáli, partvíst. Tann serligi málburður, sum suðuroyingar kunna brúka, tá ið teir eru illir ella argir, er sjáldsamur at síggja á prenti, hetta er mest slíkt, sum vit norðoyingar bara hava hoyrt um. Onkur av bókavinum mínum helt, at nú var tíðin komin til, at suðuroyingar læra seg fólkaskikk, tí at tað er einki vakurt at hoyra eiðir og illbønir regna niður yvir børn og onnur. Ein onnur bókarkona helt, at tað var stór sjarma júst í málbrúkinum. Hon hevði royndir av at búgva og vera saman við sunnanfjørðsfólki og fólki norðanfjørðs og hevur nú tætt samband við onkran heilt har noorðast í Eysturoynni, og hon helt, at tað passar, at tess longur norð tú kemur, tess tyngri og meiri deytt og statiskt er lív og samskifti.

 

Vit hava fyri stutt síðani havt nakað av kjaki um, at børn gerast bangin og traumatiserað av at verða trúttað full av helvitishóttanum eitt nú á sunnudagsskúlalegum. Hetta hevur kanska verið og er kanska vanligari enn vit geva okkum far um? Kanska børn siga ikki frá, kanska tey eru so full av syndasekt, at tey tora ongum at siga tað? Tað er í hvussu er ikki hent fyrr, at vit hava fingið so opinskáraða frásøgn um hetta evnið. William Smith var gestur í Credo, og hann segði, at hann hevði skrivað bókina fyri at upplýsa, tí at júst tað sama ger seg galdandi í dag - fordøming, betrivitan og stigmatisering.

Vár í Ólavsstovu nevndi bókmentaslagið autofiktión á nýggjárinum í útvarpinum. Autofiktión er okkurt ímillum eina klassiska ævisøgu og eina skaldsøgu. Tað stendur kortini ”skaldsøga”  undir heitinum.

Í Bókastevi vóru allar samdar um, at bókin er góð, lesivinarlig og eisini stuttlig. Sjálv haldi eg, at tað gott , at hon er ikki longri, tí søgugtráðuriner sera klænur, boðskapurin verður endurtikin rættiliga ofta í ymsum støðum. Men góð bók, og nógvar stuttligar og rørandi hendingar: tá ið dreingirnar spæla kríggj, bollabklikkið.

 

Jóladagar 2015

Jólaaftan byrjaði við gudstænastu í Holmens kirke. Kórið syngur ómetaliga væl, gentan á myndini sang solo, røddin var so sterk og rein, at tú fekst gásarhold. Stór uppliving. Annars var alt sera vanligt, uttan tað at vit fingu eitt reserverað pláss, ein bás fremst í kirkjuni, sum hevði útsýni bæði til prædikustólin og kórið. One of those perks.

 

Lars var í køkinum, hann og Lisa høvdu jú longu brúkt tveir seinnapartar-kvøld upp á hesa máltíð, og nú var tað so eplini og fleskasteikin og alt hit. Lisa borðreiddi eitt sera vakurt borð til okkum 15. Magna fekk mandlugávuna og tað var ein heil stór Cadbury’s, tá vóru glómur í henni. ”Eg? Sjálv?”  Sum við gandi var so ein onnur mandla funnin eisini, og Herbert fekk eitt spæl. Løkke familjan dugir væl at halda veitslu fyri smáum og stórum.

 

 

Eg má altíð hava eitt fotoshoot á jólum, fyrst mínar gentur, so ommubørnini, so Holm Johannessenar, so Dupontar, so Lars og Sólrun.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

So var tað pakkar og kaffi og marsipan. Livandi ljós vóru á trænum, fantastiskt.

 

Jóladag vóru vit úti á Frederiksberg hjá Fridu S. og Michel í íbúðini, sum tey læntu. Tey høvdu gjørt seg út í einum asiamarknað, áðrenn tey fóru heimanífrá, so tey fingu gjørt eina rúgvu av sushi. Tað var deiligt oman á alt kjøtið dagin fyri. Aftan á fóru eg og Dupont familjan ein strøgtúr.

 

 

2. jóladag vóru vit til jólafrokost á Marienborg. Lars hevði boðið umleið 50 vinfólkum. Borðreitt var við fimm rund borð. Tað var samanskot, so fólk høvdu ymiskan mat við. Nokk av mati og drekka, og Reimer Bo hevði gittar við.

 

 

 

3. jóladag vóru vit í TIVOLI. So tað var ein pakkað høgtíð, nógv góð minni.

JÓLINI 2015

Vit plaga at halda jól saman øll annaðhvørt ella triðjahvørt ár. Í ár vóru vit øll í Danmark hjá Sólrun og Lars.

Mín jólatúrur vardi níggju dagar, so eg fekk stundir til annað enn at eta og drekka. Sum eg longu hava sagt í einum bloggi, vóru eg og Turið í Arken á framsýning, og eftir jól var eg á tí nýggja savninum fyri sjóvinnu í Helsingør. Tað er bygt undir jørð millum ta gomlu skipasmiðjuna og Kronborg. Flott staðseting. Savnið vísir skip og skipaferðslu ígjøgnum tíðirnar. Handil við Asia, sigling undir krígnum, skipbrot og annað. Men eg var ikki so øgiliga hugtikin. Hugsi, at eitt spildurnýtt savn skuldi verið meiri pedagogiskt, meiri spennandi - og har var ikki rættiliga nakað til børn, ja uttan í handlinum, har vóru ymisk leiku til sølu.

Nógv modellskip og nógvir málningar. Gamlir danskir filmar um sjómenn og gentu í hvørji havn. Á veg út á savnið sá eg Hans Paulasa skipasmiðjuarbeiðarar og ein fisk úr plastlutum.

 

 

Vit vóru eisini til sjónleik, Sólrun hevði útvegað atgongumerki til "Skærmydsler" eftir Gustav Wied í Fólkateatrinum. Flott gamalt sjónleikarhús, og sjónleikurin er gamal og gamalsligur, men kortini ein klassikari frá 1901. Tær spældu væl Malene Schwartz og Sonja Oppenhagen, men tað var nú fínt, at hann vardi bara ein tíma.

Tað vóru eisini stundir til ein TIVOLItúr, øll komu við uttan Símun og Hallur, sum tíverri var sjúkur. Børnini høvdu tað deiligt, sjálvt Kristina fór í eina karusell, og Louis var raskur at hava Magnu, sum er undir 120 cm. ,  hjá sær. So ein góðan bita í Veitini (Grøften). Kristina hevði gott  undirhald hjá Lars-abba, sum spældi krana við pasta og sukurmolum.

 

 

'

 

 

 

Jóladagarnir mega fáa ein blogg fyri seg sjálvar.

ARKEN

Tað er fyrstu ferð , eg havi verið á listasavnið tollaksmessudag. Vit báðar Turið fóru frá húsum í Jens Otto Kragsgade fyrrapartin í leigaðum bili. Ørkin liggur, sum ein strandað ørk, heilt niðri við sjógvin í Ishøj sunnan fyri Keypmannahavn.

Framsýningar vóru við verkum hjá Bjørn Wiinblad og Gerdu Wegener. Vit hildu tað var sera flott og áhugavert. Bjørn Wiinblad kenni eg frá plattum og plakatum, men Gerdu hava eg líkasum bara hoyrt nevnda. Sera áhugavert at síggja hennara verk. Hon livdi sítt listarlív í París í 20unum.

Bjørn Wiinblad hevur gjørt mynstur til so sera nógv ymiskt, líka frá búnum, postalíni og til plakatir og teppir. Sera spennandi.

Men nú eru jól, í dag eru handlar stongdir, tað er keypt, sum skal keypast. Børnini uppgearað. Sólrun fingið feriu (ikki fyrr enn í gjár). Seint í gjárkvøldið pyntaði Sólrun træið, tað var hugnaligt.

Gleði meg til í kvøld.