Súp nú barnið!

Soleiðis segði eg við Herbert í morgun, so hoyrdi eg, at eg hevði biðið hann súpa eitt barn; vit prátaðu um hetta, so segði eg, súp nú Herbert, og tað varð stuttligt. Herbert segði, at havrafrasið, sum hann seyp æt onki, so segði eg, súp nú onki. Tað er ein stór gáva at sleppa at fylgja við, hvussu Herbert ognar sær málið í øllum tess brigdum. Hann elskar orðaspæl...eg haldi, hann verður skald. Í gjár spældu hann og mamma hansara við ein bil, sum skal trekkjast upp, tá ið bilurin steðgaði segði Herbert, at nú var ikki meiri 'trekkj' eftir. Og so sigur hann við bamsurnar, 'skal vi lege sammen'.

Eina ferð var tað ein kona, sum átti ein hund, ein dagin, hon gav honum mat í hundaskálina, fór hundurin út í køkin, og við trýninum fekk hann skuffuna upp og tók sær eina skeið, síðani fór hann at súpa sum eitt fólk. Konan klappaði eina ferð og segði, nú svími eg! Hon fór beint at ringja til sjónvarpið. Hallo, segði sjónvarpsmaðurin, hetta er tíðindadeildin, hevur tú eini tíðindi? Ja, segði konan. Er tað kríggj ella vanlukka? spurdi sjónvarpsmaðurin. Nei, segði konan, eg havi ein hund, sum sýpur sum eitt fólk. Nú svími eg, segði sjónvarpsmaðurin, og konan hoyrdi, at hann klappaði eina ferð. Vit senda eina myndakonu, nær kunna tit. Konan hugsaði seg um, klokkan 4? Ja, so siga vit tað, segði sjónvarpsmaðurin. So fór konan at gera alt til, hundurin fór í bað í nógvari hundasápu, hann fekk nokso nógva sápu í eyguni. So fór konan at busta skinnið, og skinnið varð so silkimjúkt. Tey settu seg í stovuna at bíða, og hundurin setti seg upp afturá í ein lenistól. Nei, nú svími eg, segði konan og klappaði eina ferð. Nú bankar á dyrnar, og sjónvarpskonan kemur. Góðan dag eg eiti Elin. Ja, ger so væl og kom inn í stovuna segði konan. Elin sá at hundur sat í einum stóli akkurát sum eitt fólk, so hon skundaði sær at seta myndatólið klárt. Kanst tú geva hundinum nú, spurdi egin, so filmi eg hann. Konan fór eftir hundaskálini, men hundurin sprakk upp og setti seg á ein vanligan stól við borðið akkurát sum eitt fólk, nei nú svími eg, segði Elin og klappaði. Og hundurin bleiv filmaður, meðan hann seyp við skeið akkurát sum eitt fólk. Um kvøldið settu konan og hundurin seg í sofuna at hyggja at tíðindunum, og tey sóu seg sjálv og hundurin goyði og læt við halanum, tá ið hann sá seg sjálvan, men so hoyrdi konan bara, at hundurin segði: nei, nú svími eg. Tá svímaði konan. Og nú er verfalstýsmorgunsøgan liðug.

60.000 í mótmælisgongu

Halga!!! hugsaði eg, hatta kann man finna seg í, at pedagogfelagið fær so dyggan stuðul...emmm bíða nú, hatta talið ber ikki ordiliga til í Føroyum, so var tað stuðulsgonga fyri Putin. Pedagogfelagið skuldi fingið enn meiri stuðul, alt skuldi ligið lamið aðalverkfall -sjálvandi. Tær fáa alt ov lítla løn, og tað er eisini sjálvsagt, at tey sum skula menna og læra børnini tey fyrstu árini skula hava fyrireikingartíð. Tær skula leggja til rættis mennandi spøl og undirhaldandi samveru, tær skula fylgja við í gransking á barnaøkinum og tær skula tala sínamillum um, hvussu best er at arbeiða við børnunum. Stórar bólkar, smáar bólkar, blandaðar bólkar, einsháttaðar bólkar, pør ella einstaklingar. Normeringarnar eru heldur ikki nóg rúmsáttar. ..So ja, kanska ikki 60.00 fólk, men vit 50.000 í Føroyum (sjálvandi minus Snorra og Jørgen) vit stuðla teimum!

Tann lítli eiturkoppurin á myndini skal eisini í barnagarð, og tað hevði verið deiligt, um tað var ein dygdargóður barnagarður, eitt menningartilboð, ein hjartalig goymsla.

Framleiðslan av fløguútgávum…

Royn at lesa yvirskriftina aftur. Er hatta ikki ótrúliga knortlut og óvakurt?Útvarpið tosaði í dag um ársins heyst av fløgum í fjør. Eitt er , at teir aldrin næstan siga fløga, men altíð ‘útgáva’, men í kvøld vóru also bæði  orðini sligin saman í eitt, so undarliga langt frá talaðum máli. Ikki er tað týtt, tí hetta var jú ein tíðindastubbi úr Føroyum, nei bíða nú, tað var hatta felagið, sum býtir avlop út til tónleikarar, eitur tað KODA, sum hevði gjørt hagtøl. Tilsaman 50000 føroyskar fløgur komu í handlarnar í fjør.

Tveir rættiliga virknir fjasibókarhøvundar høvdu í dag orðum saman um mál. Jóannes Dalsgaard, skyldmaðurin, segði, at fólk tora ikki at skriva, tí tey verða altíð rættað, og tað skal vera so ringt fyri fólkaræði. Bergur Rasmussen helt, at tey sum skriva, mega hava so mikið álit á innihaldinum, at tey vænta, at tað ber. Og at skriva so illa, at boðskapurin neyvan skilst, tað gevur jú einki samskifti. Bergur bar eisini skribentar saman við tónleikarar, sum jú læra seg at spæla eitt ljóðføri, áðrenn teir fara at spæla. Eg helt, tað var nokso væl sagt hjá Bergi. Jóannes segði, at stavifreakar skula fáa sær sítt egna forum, men tað hava vit longu: Føroysk stavseting ella okkurt tílíkt, á fjasibókini.

Men nú er framleiðslan av hesum stutta bloggi av BavS liðug , nei nú eri eg liðug at skriva.

Kátt okkar’ lív í Eiriksgøtu

Nú er næstan alt komið upp á pláss, fyri so vítt, sum tað kann fáast upp á pláss á teimum fermetrum , sum eru tøkir. Børnini hava hvør sítt kamar og foreldrini eitt, restin av loftinum er goymsla.

Magna hevur longu pakkað gávuna frá Biu mostur upp, hon fyllir ikki fyrr enn í mars, men sum hon er elskulig í húgvuni. Sunnudagin ætlar Turið at Herbert og Magna skula vera vertir við tunnuball, so tey bæði hava royndarkoyrt krúnurnar.

Sigrid Undset: Jenny (1911)

Jenny er næstan 30 ár og jomfrú. Hon er listamálari og heldur til í Rom, hon býr saman við Francescu, sum eisini málar. Francesca hevur fleiri tilbiðjarar, og hon letur teir kyssa seg, men tá ið teir vilja meir, sigur hon stopp. Jenny er so skilagóð, dugir væl at lurta og hugsar seg altíð væl um. Bókin er um tann trupla seksualitetin, um seksualmoral, um øðrvísi reglur fyri menn og kvinnur. Um dreymin um tann einasta eina, sum aldrin kann gerast veruleiki, tí hann er júst tað – ein dreymur. Nakað av kjakinum bleiv um, um Jenny og Franceska eru lesbiskar, kanska – tað kundi Sigrid Undset sjálvandi ikki skriva beinleiðis. Eg visti annars ikki, at Selma Lagerløf var lesbisk, tað helt loyniligt alt sítt lív. Ella er Jenny lesbisk og veit tað ikki sjálv? So fær skaldsøgan eina heilt aðra vend, likasum. Bókin er sera ólík Kristin Lavransdatter, sera modernað og samtíðin helt, at hon var heilt ómoralsk. Men Jenny er ikki ein sterkur persónur, hion hevur nógvan mótgang og tekur lívið av sær. Hvussu sameina erotikk, skyldur og list? Menninir eru óbúnir og bangnir fyri Jenny, sum virkar so sjálvsikkur. Uttan tann tilkomni hr. Gram, sum nertir við onkrar streingir í Jenny. Men tað sambandið kann heldur ikki vara. Vit hildu, at tað er vert at lesa okkurt annað hjá Sigrid Undset og kanska onkrar aðrar norskar eisini.

Mínir klubbar 2

Á mínir klubbar, dagføringarkvøld. Ráðlegging – fyrireiking. Eg elski mínar klubbar.

St Kilda

Nú eru skjótt eitt og eitt hálvt ár, síðani eg var á ráðstevnu á Ytru Hebridunum um St. Kilda oyggjarnar. Tad (nú er eddid horvid) var ein áhugaverd rád stevna, sum savnadï oyggjaelskarar úr fleiri londum. Teimum dámar at hava tann føroyska vinkulin vid. So eg var bodin vid at siga nakad um føroyskar bokmentir, og tey høvdu áhuga fyri, um føroyingar sjálvir hava skrivad um Føroyat fá gamlari tíd. Tí fólkid á St. Kilda skrivadi sera lítid sjálvt, men tad eru skrivadar upp í leypar av bókum um St. Kildabúgvar. Taf stuttligasta vr túrurin út í oynna Hirta. Har býr eingin nú, bert tey sum ansa eftir og granska.  Nú er rádstevnuritid komid m.a. vid fyrlestrinum hjá mær. Eg legdi fyri vid at greida frá Dunganon, og eg hevdi avmyndad eitt av greivaptóvskjølunum, sum hann hevur latid. Tad var ein ógloymandi ferd. Í summar ætla vertsfólkid hjá mær á Benbecula at koma hendaveg, tey hava ofta verid fyrr í Føroyum , skilji eg.

 

Eg seti nkarar myndir sum eg tók á ST. Kildu eisini.

 

Bygdin er ein rød av húsum, eitt av teimum er museum nú.