Eitt 100 ára hald

Tey ‘Har niðri’ á Skarði. Afturat hesum vóru Símun, Súsan, Jákup, Ann-Mari + børn

Felagið Skarðsbygd hevur gjørt eitt stórt fyrireikingararbeiði og lýst væl til tiltakið á Skarði 16. august 2013. Skipað varð fyri ferðamøguleikum fyri øll, og blíðskapurin í Haraldsundi aftaná var óførur. Minnisvarðin eftir Hans Paula Olsen stendur norðanfyri toftirnar, ein tómur bátur á havsins trom. Hans Pauli greiddi stutt frá symbolikkinum í myndini. Úml 500 fólk vóru á Skarði, og tey flestu vildu hava eina mynd av standmyndini. Á hesari myndini handar Andrass Jacobsen úr Haraldsundi Kunoyar bygdarráð minnisvarðan í varðveitslu.

Óluva Klettskarð helt eina fína talu um tey fólk, sum høvdu búð á Skarði. Hon tók støði í sínum egna abba, Karl Klettskarð, sum var 10, tá ið vanlukkan hendi og í gomlum skjølum, sum lýsa farnar tíðir.

Tað var hugaligt at síggja, at vit vóru sera nógv úr húsunum “Har niðri” , sum høvdu leitað okkum til Skarðs í dag, Sanna og Símun hjá Elsumostur komu við tyrluni, Hjørdis hjá Sannu og Hans Pauli og børnini høvdu verið á Skarði frá degnum fyri. Meduna hjá Valdemar og Turið hjá Ragnu vóru eisini. Og frá okkara grein Brian og Alda og Sigurð.



Sera nógv fólk nýttu høvið at fara til Skarðs, nógv kennir tú úr ymsum samanhangi, t.d. Bergljót og Turið, Karin Kjølbro og Vilhelmina – í broddi fylkingar.







Heimferðin var sestøk, øll gingu á træðri oman á helluna, og tað er ikki bara at siga tað, tí har er eingin lending, bara hamrar, tríggir hamrar at koma um. Men har vóru sterkar hjálpandi hendur allan vegin. So vóru bátar, sum siglu í pendulfart, men teir tóku ikki so nógv fólk hvørja ferð, so tað bleiv nakað av bíðitíð, og fólk kólnaðu. Summi gingu aftur til Haraldsunds ella Haraldsundar, sum tey siga.



Ein minniligur dagur.
    Heima í fínustovu hjá okkum lá 'seinasti lunnur á Skarði', tá ið eg var barn. Eitt maðketið døkt træpetti uml. 25-30 cm. til longdar, eg hugsaði, um tey veruliga hildu, at træpettið var pent? Men so søgdu tey, hatta er 'síðsti lunnur á Skarði'. Eg fati nú, at tað hevur verið sera kensluborið hjá mammu. Lunnarnir, sum bóru bátarnar, sum bóru menninar......

Ingurósumyndir

Tað munna vera fáar hønur, sum verða so væl passaðar, sum tær í Øksnagerði, altíð reint vatn og nokk av mati. Og hygg nú, nú eru fýra ungar, seinast kom bara ein undan, so tað er ein stór framgongd. Høsnarhúsið verður læst við 4 sláum um kvøldið, tí tað syrgiliga er, at hønurnar fáa ikki frið um kvøldið og náttina.

Ótrúligt, at nakar skal finna fragd í at pína eina hønu. Og so er tað likkurnar sjálvandi, sum ansast skal eftir.

Myndatólið hjá IR er fult av hønumyndum, men hon hevur eisini nakrar so góðar ólavsøkumyndir, sum eg fari at luta við mínar blogglesarar: Herbert, Madeleine, Emil og Madeleine.

Nú er alt bara minnir

Tá ið eg og Hans Marius møttust á ólavsøku í 1976, búði hann á Boðanesi. Hann hevði eitt kamar og atgongd til køk og bað. Húsini vóru eini sethús, men blivu brúkt sum verkstaður/skrivstova. Hann arbeiddi á hesum verkstað sum lærlingur, so hann búði faktiskt mitt í sínum arbeiðsplássi. Har luktaði av olju, bæði úti og inni, og rættiliga grómut var at síggja.

Men í tí kamarinum áttu vit nógvar góðar løtur, Hans Marius bjóðaði drekkamunn og sjoklolátakeks, og so royktu vit. Royktu inni í kamarinum, tað hugsaðu vit ikki var nakað ónossligt ella ósunt. Á borðinum stóð henda bjørnin. Hann hevði fingið øskubikarið í føðingardagsgávu frá Jónu. Jóna og Hans Marius vóru so væl, hann var gubbi at Bárði, tí eldra soninum hjá Jónu og Beinari, og Hans Marius var ofta og vitjaði tey, Jóna hjálpti systkinabarninum, nú ið hann var komin til býin at læra.

Fyrimunurin við at búgva í einum bilverkstaði var sjálvandi, at tú hevði títt privatlív í friði, tá ið arbeiðsdagurin var av, var eingin, sum órógvaði, tað nutu vit gott av á jólum, tá ið eg kom til Føroyar at vitja. Eg minnist, at eg hevði seymað mær eitt sítt skjúrt. Tað var fótsítt, úr reyðum floyal, eg var so spent at vísa honum tað. Eg minnist eisini, at trappurnar á Boðanesi blivu so óluksáliga hálar í frosti, tær vóru lagdar við sløttum flísum,  og hesa somu jólaferiu gleið eg í trappunum og skræddi eina buksur í fallinum. Hans Marius hevði ein bláan Audi 100, og vit koyrdu altíð biltúr. Tað var forkunnugt hjá mær at sleppa biltúr,

Ókrút og góðkrút

Tað eru ikki nógvar plantur, sum Disa kallar ókrút, heldur kallar hon tær góðkrút, tí hon dugir at meta um virðið í tí mesta, sum veksur. Arvi smakkar væl, og jóansøkugras er steinaldarkostur og smakkar sum hirsa.

Vit vóru plantutúr í Nólsoy í kvøld, Disa og Joan vístu okkum nógvar plantur, sum kunna nýtast á ymsan hátt í húsarhaldinum. Onkur planta smakkaði sum náti, og nógvar vóru góðar at hava í salat ella pesto. Ein kom við einum stórum soppi at spyrja Disu um, um soppurin mundi vera etandi, ja tað var hann.

Summargestir 6 – hej omma!

Hann ringdi og segði, at nú var hann á veg til Mykinesar. Og so komu teir til Havnar, Bergur og ein vinmaður. Deiligt, so slapp eg eisini at síggja Berg í ár. Hini hava øll verið. Hann er blivin ein vakur ungur maður.

Tá ið teir høvdu fingið drekka og pannukakur, komu teir við Turið og mær ein túr vesturum. Vit gingu í umleið hálvanannan tíma. Frálíkt veður.

Vit koyrdu eisini niðan á Sornfelli at njóta útsýnið.

Henda eyglitta sær so stuttlig út, annars gingu nógvar ær við pesjuni enn í varmanum, har í haganum var ikki rikið.

Vitja ommu

Tað er líkasum meiri logiskt ella upplagt at fara at vitja ommu, tá ið hon ikki býr í sama húsi

Út at ganga

Turið hevur leingi ætlað, at vit skuldu fara ein túr fyri vestan aftur eina fer, og í dag løgdu vit avstað báðar, men komnar niðan á oyggja, sást tjúkkur mjørki hylja alt. Vit vendu so við og fóru eftir reiðgøtuni í srtaðin, har er so deiliga slætt at ganga.