Sólrún Michelsen: Ein annar er gull

GOTT SÓLRUN Havi glett meg til tveyaran. Nú havi eg lisið hana tvær ferðir, og hon svíkur ikki. Hon fangaði meg, tað lagnutunga, melankolska huglagið er dragandi og fær teg at tysta eftir ljósi og látri. Eins og neyðtøkan í fyrru bókini var miðstillað og langnukviðin, er erotiska sambandið millum Helenu og Andreas miðstillað í hesari bókini. Tað er so vælgerandi, at Helena sleppur at uppliva at vera forelskað og tendrað. Eg eri í tveimum lesiringum, báðir settu beinanvegin hesa bókina á skrá. Sum so mangt annað komu hesir fundir í drag av koronu, men nú hava vit tosað um bókina. Allar hildu , at bókin var góð, eitt aberdabei var, at Sólrun ger so skjótt av, hon hevur so mong evni á lofti, men viðger tey ikki breitt. Nú skal sigast, at seinasta bók okkara var Karamasov brøðurnir 1,2,3, so samanburðurin er nokk ikki heilt rættvísur, ikki allar søgur skula vera 1000 síður. Eitt evni, sum vit hildu var grunt viðgjørt var aborturin. Hon fór eftir torvið, og eitt tvey trý var tað líkasum loyst. Ein slík traumatisk hending hevði kanska uppiborið neyvari viðgerð.

Nógvar hildu, at henda bókin er betri enn silvurbókin, tí at persónslýsingarnar eru djýpri. Allar vóru samdar um, at Sólrun hevur gjørt frálíkar kanningar um tey evni, sum hon viðger. Bæði slupptíðin og tuberklatíðin er væl lýstar. Helena gifti seg við Dánjal Peturi av praktiskum og moralskum orsøkum, fyri at Tórur skuldi hava ein pápa, fyri at fólk ikki skuldu peika eftir henni og sleya um hana. Dánjal Petur er ein góður maður, hann líður undir, at Helena er so køld ímóti honum. Tá ið Andrias kemur í myndina, kemur vælgerandi lív í Helenu og í søguna. Ómoralskt? ja kanska, men høvundurin hevur lætt um samvitskuna hjá lesaranum við at lata Dánja P. hugna sær við eini íslendskari seinasta túr. Hesin tríkanturin er væl lýstur, tær erotisku pallmyndirnar eru sera fínt gjørdar, týðiligar uttan at vera illavorðnar. Henda ólukkuliga støða fær kanska í so lætta loysn ...........men ja okkurt man bíða Helenu og Andriasi hinumegin síðstu síðu. Gleði meg.

TIL EFTIRTEKTAR (Jóan Pauli Poulsen) (4. januar 2021)

Í eini annars frálíkari nýggjársrøðu staðfestir løgmaður afturlítandi m.a., at vit hava selt til ES, Russland, Kina og USA og framlítandi at samhandilin við allan heim skal støðugt mennast. So sjálvandi, at ein nýggjársrøða nýtist ikki at fara í smálutir. Men tað er ein onnur lyklastøða, sum nýkomna kappingin millum stórveldini hevur komið okkum útí, og sum vit kunnu gagnnýta bara við sjálv at taka stýrisvølin í hond og tora at taka støðu. Hetta vóru orðini og so ikki meir um tað. Hatta við sjálvstýrinum ljóðaði hulisligt um ikki beinleiðis óærligt, men handa lyklastøðan, sum krevur mannsmót og dirvi, er somikið ófrættakend, at løgmaður mátti givið okkum eina hóming av, hvat hann hevur í kvittanum. Her kann tí bara hugleiðast um hesa lyklastøðuna, sum í friðartíð, væl at merkja, er ein tvørlig tvístøða, hon at vilja støðugt menna samhandilin við lond, sum okkara sameindu hava sett á svartalista sum fíggindasinnað, nevniliga Russland hernaðarliga og Kina handilsliga. Og krevja av Danmark at ein NATO-radari aftur verður settur upp í Føroyum. Sum grundgeving verður ført fram, at naskir russarar ofta og tað hóttandi taka seg inn á føroyskt loftrúm, og er tí alneyðugt at eygfara hesar skaðafuglar av einum fjallatindi í Føroyum. (Øll flogfør yvir Føroyum koma væl um NATO-loftrúm eygleidd við verandi radarum og fylgisveinum, harav uppáhaldið). Føroysku fólkatingslimirnir eru farnir í sjálvdrátt í royndunum at gagnnýta lyklastøðuna. Sjúrður Skaale spyr longu í august við støði í, at NATO-radari skal setast upp á Sornfelli, verjumálaráðharran um møguleikarnar fyri í sama viðfangi at flyta radio-antennurnar hjá Færøernes kommando av Bøllureyni niðan á Sornfelli. Og seinri í eini røð av fyrispurningum fregnast Sjúrður um, hvussu føroyskt vinnulív kann sleppa upp í part sum undirveitarar og konstruktørar, og hvat kostnaðarætlanin av hesum radaraprojekti man innibera av inntøkumøguleikum hjá potentiellum vernamakarum. Alt fyrispurningar sum meira bera brá av ósmædni enn dirvi til støðutakan, sum løgmaður staðiliga eftirlýsir í nýggjársrøðuni. Umrøddi stýrisvølur verður so mikið meiri undranarsamur av at partamaður løgmans á fólkatingi, Edmund Joensen, smb. Berlingaranum, 6. oktober, saman við einum vinstramanni longu hevur skotið upp at seta NATO-radara upp í Føroyum, men í tilknýti til víðkaða marknaðaratgong í ES, hetta tí at Føroyar helst koma at missa Russlandsmarknaðin av radarans ávum. (Tó verða í uppskotinum ikki tikin atlit til mist fiskirættindini í russiskum sjógvi ). Somikið í friðartíð. Men hernaðardubbing við radaraútgerð hevur væl ófrið og fíggindaskap fyri eyga, heldur enn handilsskap. Korini í 1950’unum, tá radarastøð var sett upp á Sornfelli, vóru, at sjálvt um tað ikki er gjørligt at siga, hvør vandi, ið stendst av eini radarstøð í krígstíð, so kann tað við vissu sigast, at vandin er minni við ongari radarstøð. At Føroyar vóru settar á ein Urias-post skiltist á einum (minniluta)áliti í hernaðarmálinum, sum kom á Løgting, soljóðandi: • ...vit mugu øll gera okkum greitt, at tað er møguleiki fyri bardaga. Tað er neyðugt at rokna við hesum møguleika. Annað hevði verið ábyrgdarleyst. • radarin er ikki gjørdur bert fyri at verja, hann er eisini ætlaður til álops, tí at støðirnar eru førar fyri bæði at boða frá fíggindarakettum og at leiða egnar rakettir í mál í fíggindalandi. • liggja Føroyar berar, er vandin fyri álopi í einum komandi bardaga nógv minni, enn um herstøðir verða bygdar her, og landið soleiðis verður gjørt til eitt militert mál. Eisini gjørdi eitt viðurkent lið við 4 læknum og landslæknanum í hoyringsskrivi vart við teir avmarkaðu møguleikarnar at veita løstaðum neyðhjálp, aftrat tí, at rýmingarleiðir vóru ongar. Og løgdu afturat: “Tað er ikki uppgáva okkara og kanska heldur ikki rættur – tí her hava vit ongan kunnleika meira enn vanligt fólk – at meta um, hvussu vánir okkara verða í einum byrjandi stórbardaga. Men vit meta allir persónliga, at uttan tiltøk, sum gjørd eru øðrum stríðspartinum til verndar, eru líkindini fyri kjarnvápnaálopi á so smáar og fjarskotnar oyggjar óvuliga smá, borin saman við tann ovurhondsstóra vanda, sum verður, hava vit slík tiltøk her á landi. Tí tað, at vit eru fá, og land okkara fjarskotið, vil um so er, heldur eggja til álop á verndarliðið, har fólkaskaðin, samanborin við tættbygd lond, verður uppá seg lítil.” ----------- Mangt bendir á - ikki minst tað vantandi almenna kjakið - at NATO-radarin sum álopsmál vigar lítið upp í móti eini uppgjørdari skyldu til nýkomna hernaðardubbing fyri tey sameindu sum vit eru – sum tað eitur- í virðissamfelagi við. Gaman í. Men eru tað tey vesturlendsku virðini, stórveldini kappast um? Og hvussu stendur til við virðisgrundarlagnum undir okkara sameindu? Spyrjið Biden um tað. Hin 21. Apríl 1959, varð soljóðandi meirilutauppskot samtykt við 17 atkvøðum móti 11: Málið má haldast at vera avgjørt og verður tikið til eftirtektar. Løgtingið undirstrikar sína andstøðu ímóti militerari útbygging í Føroyum í vanligari merking, um talan verður um slíka. Er tað kanska hetta, harra løgmaður, tú vilt hava okkum at tora í 2021? .......................................................................................................................................................................................................................................................................................................... Tórshavn, 4. Januar, 2021. Jóan Pauli Poulsen (Sum sæst, er greinin skrivað áðrenn rokið, sum hevur verið í kongressini í Washington, og er sostatt ikki ávirkað av støðuni í USA beint nú)

Mínir klubbar 3

9 konur hittast eina ferð um mánaðin at tosa um eina bók. Upp á skift heima hjá hvørji aðrari, og vit njóta eina máltíð saman. Ein bókaklubbur er eitt fantastiskt ítriv. Bókastev, navnið á lesiringinum er komið av dansiáhuga, summar kendust frammanundan úr dansifelag, hevur verið til í fleiri áratíggju, og vit hava lisið nógvar bøkur saman. Nú eru vit farnar at hittast leygarmorgun, tær flestu givnar at arbeiða lønandi arbeiði. Onkur av damunum býr norðanfyri, so tað hóskar so væl um veturin at fara at koyra á morgni, og sleppa heim aftur meðan ljóst er.

Í Tilhaldinum er eisini ein lesibólkur, vit eru einar 10-12, sum hittast eina ferð um mánaðin. Bindiklubburin hjá okkum fyllir 50 ár komandi ár. Hann byrjaði á Sólbakkanum í Kph., og helt fram í Føroyum, tá ið vit fóru heim, øll uttan Marita. Nú vit eru pensionistar er so upplagt at hittast um dagin. Durita boðaði okkum í bindiklubb kl. 13. So frálíkt hugskot, deiligt at Sonja kom av Skálafjørðinum. Tá ið tú ert millum gamlar kærar vinkonur, ert tú púrasta tú sjálv, einki uppgjørt, einki at krógva ella verja. Tær skilja teg og vilja tær tað besta. Eg eri heppin at hava slíkan felagskap í mínum lívi. Onkuntíð fara vit saman til ein film ella ein leik ella út at eta. Seinast var tað Angus búffur og Opera. Lívsins kor hava gjørt, at vit hava mist okkara kæru Anne Lise, vit minnast havna við takksemi. ">

Tveir aðrir bindiklubbar eru at nevna, tað er grannalagið og familjan. Teir eru báðir rættiliga óstøðugir, men tað er tí at har er yngri fólk, sum hevur annað at hugsa um í sínum gerandisdegi. Eydna bjóðaði okkum nú eitt kvøldið, herligt at fáa dagført orð og andlit. Síggi ikki so ofta mínar næstu grannar. Viðvíkjandi familjuni er tað fyrst og fremst Turið systir, sum tekur uppá seg at halda bindiklubb. Í alt einar 40 konur, deiligt at hava við á lívsleiðini. Mín nýggjasti klubbur er ein kortklubbur, tað var vinkonan Jórunn, sum helt, at vit skuldu kasta samn til ein rubbara av og á. Vit plagdu ofta at spæla vist á Sólbakkanum, tað vóru stuttlig kvøld og ofta long kvøld.

Sólrun MIchelsen: Ein táttur er silvur

..fáur fær tráðin heilt slættan. Sólrún byrjar bókina “Ein táttur er silvur” við tí sera vøkru yrkingini hjá Jóhannu Mariu Skylv Hansen um lagnutráðin. Og tær lagnur, vit fylgja í bókini, eru bæði gull og silvur, men høvuðspersónurin Helena grætur mong beisk tár um sína lagnu, sum varð spunnin við liðum og hóllum á. 

Sólrún Michelsen sigur í KVF 21.nov. 19, at hon vildi fegin skriva um okkurt, sum ikki var skrivað um áður. Sum nevnt seinni í ummælinum eru summi av evnunum als ikki óviðgjørd í føroyskum bókmentum, men sjónarhornið ellla vinkulin og áherðslan, sum verða brúkt, eru nýggj og áhugaverd. Í hesi útvarpssamrøðu greiðir Sólrun eisini frá tveimum skjølum, sum vóru íblástur og grundarlag undir skaldsøguni. Ein styrki í bókini er tað sterka sambandið við søguligan veruleika. Hóast hetta er ein skaldsøga, eru veruligir persónar og hendingar settir inn í fiktiónina. Sólrun hevur sagt alment, at høvuðspersónurin í bókini upplivir slíkt, sum omma hennara livdi ígjøgnum, og tað, saman við góðum kanningararbeiði, ger søguna trúverda. 

 Í mangar mátar er hetta ein traditionell føroysk bók, sum tekur nógv “føroysk” evni upp. Bóndagarðurin og fiskaplássið sett upp sum mótsetningar, religión, sum ein týdningarmikil spælari á pallinum og kirkjuligur embætismaður mótvegis gamaldags føroyskari gudstrúgv. Sera nógvar rembingar eru í samfelagnum hesa tíðina, um aldarskiftið 1900. Heimamissión (1904), brøðrasamkoma (1879), Blái krossur (1904) - og allar hesar rørslur kappast um sálirnar. Tað konservativa føroyska bygdarsamfelagið tekur ikki ímóti nýggjum við opnum ørmum, men afturat mótstøðuni millum fólk hava rørslurnar so eisini hvørja aðra at berjast við. 

Í danmarkarpartinum eru aðrar rørslur lýstar eitt nú kvinnurørsla, sum Kathrina hoyrir um heima hjá systrini Elisabeth, og tilsipingar eru til t.d. Amaliu Skram og suffragettirnar. At lata ein part av søguni vera í Danmark gevur perspektivering og veitir fokus til dreymarnar hjá Helenu. Høvuðspersónur er Helena, sum er smágenta, tá ið søgan byrjar og gift kona við tveimum børnum, tá ið søgan endar í 1917. Presturin Moe er annar høvuðspersónur, hann er nýlærdur prestur, tá ið hann kemur til Føroya, strangur og harðrendur í orðum. Systir Helenu Kathrina er nakað væl eldri enn Helena og fer til Danmarkar at liva sítt lív. Hesi trý umboða ymsar tættir í samfelagnum og geva innlit í stættir og sosial viðurskifti eins og hugrák í tíðini. Helena er eitt av tíggju børnum, børnini fara út at arbeiða ella tæna, so hvørt tey fylla 14. Hon verður lýst sum vitug og arbeiðssom, og hon bregður frá hinum við sínum áhuga fyri bókum og tekning og eini frælsistrá, sum sæst í hennara dagbókarbløðum. Familjan hjá Helenu hoyrir til arbeiðarastætt, genturnar arbeiða í fiski ella sum arbeiðskonur, og dreingirnir eru til skips.

 Longu á ungum árum hugsar Helena, at hon skal ikki giftast. At eiga børn er bæði vandamikið og strævið. Mamma Helenu doyr í barnferð við tí ellivta, og Helena hugsar nógv um konurnar, sum eiga so nógv børn og hava tað so strævið, t.d. Elsuba, ein av neytakonunum, sum eigur 12 børn. Tá ið Helena verður neyðtikin og verður mamma, verða allir hennara dreymar við eitt køvdir, hon er sum í fongsli. Ikki tí at Helena ikki elskar sonin Tór, tí tað ger hon av øllum hjarta, men dreymarnir vóru so nógvir og so sterkir, og tað er sárt at sleppa teimum. Henda tvístøða ímillum barnið ella hjúnabandið og yrkisleið ella frælsi er eitt evni, sum Sólrún Michelsen hevur havt áhuga fyri í øllum ritverkinum. Eg minnist, at ein søga í Kvinnutíðindum um aldarskiftið hevði sera stóra ávirkan á meg. Søgan eitur Mamma, og er um júst hesa tvístøðu millum mammuleiklutin og leiklutin í skúla og arbeiði: mamma sum nítjan ára gomul, vinfólkini taka prógv og fara út í heim, og gentan stendur eftir við barnavogninum. Hjá Helenu er tað dupult tungt, tí hon verður spottað og skammað út, og presturin dømir hana til ævigan eld. Men Helena er sterk, hon hevur gjøgnumskoðað prest og verður væl studd av abbans hjartareinu trúgv. Sum lesari fært tú andstygd fyri bóndanum og konu hansara, og eg hugsaði, hon skuldi hongt hann út, gjørt eina gølu, so hann bleiv revsaður. Men Helena veit betur, hon sigur ongum, at bóndin er pápin, so fær hann ongan arving, so eigur hon barnið einsamøll og stendur ikki til svars fyri einum ódámligum bónda og hansara illsintu uppturkaðu konu.

 Presturin Axel Moe kom til Føroya í 1904 sum missionerur. Um tú googlar Moe prestar, finnur tú pápabeiggja hansara, sum var prestur í Vesturjyllandi, og sum er illa gitin fyri sín stranga og fordømandi hugburð. Moe líkist pápabeiggja sínum, og í sínum virki í kirkju, á møtum og á fiskaplássinum er hann ..sum ein dømandi , myrkur eingil, og kvinnurnar tiga og hyggja niður í kørini og skrubba. (143) Prestur hevur eitt ótakksamt arbeiði, og hansara persónliga hjartasorg verður blandað uppí hansara arbeiði sum prestur. Einaferð eru boð eftir Moe til eina mammu við einum doyggjandi barni, og vit lesa eina hugtakandi lýsing av tí hjálparloysi, sum Moe kennir í sínum leikluti sum prestur. Men Moe er kortini beistið í søguni, og hann fylgir Helenu sum ein marra, men hann syngur so vakurt. Tað er áhugavert, at hansara sangur vísir eina aðra síðu av manninum, eina síðu, sum er skotrað burtur - ein bjargandi eginleiki, sum Christiane, kona hansara dugir at virðismeta. Kathrina er okkara danmarkarkorrespondentur. Parturin í Keypmannahavn vísir tær rørslur, sum seinni skuldu koma til Føroya. Kathrina er arbeiðskona hjá einum læknahjúnum, har krystallgløs og skjaldbøkusúpan týðiliga vísa sosiala tign. Amanda og maðurin umboða kvinnufrígering, yvirstætt og liberalan hugsanarhátt, slíkt sum valla fanst í Føroyum. Skrivistílurin er eyðkendur av stuttum setningum, og bókin er sera løtt at lesa. Sostatt vendir bókin sær til ein sera breiðan lesaraskara og er ivaleyst fín at brúka í skúlasamanhangi, eins og aðrir tekstir hjá Sólrún Michelsen hava víst seg at verið. Ikki nógvar stakar myndir eru, men nógvar sera hugtakandi lýsingar bæði av fólki og náttúru og samanberingar: Men tá ið abbin lesur, fær hon eina kenslu av, at orðini hava smáar veingir og leita sær veg inn í sinnið, har tey gera hana trygga og glaða. Hesi somu orðini, sum trúboðarin so harðliga tveitir út í rúmið, tykjast nú vera kroyst saman til smásteinar, sum hegla niður yvir tey. (165) Ein tyrpa av mýggjabitum savnast framman fyri henni. Hon leggur breyðskálkin á steinin, sleikir róman av fingrunum og hygggur at mýggjabitunum eina løtu. Teir dansa upp og niður og aftur og fram júst sum kavaflykrurnar um veturin. Undarligt, at teir ikki stoyta saman, so at alt endar í einum hurlivasa. Teir munnu duga okkurt, sum fólk ikki duga, umframt hetta at flúgva. (45) Ein stuttliga øvut mynd um ástartrá er, at súgurin í kroppinum kennist sum ein hvalspýggja (s.204). Ha?? Lesarin má vinna á sínum fordómum ímóti hesi slímutu slýveruni við nógvum vøkrum ørmum, sum eisini kunna brenna og bera eitur, men júst tað kann ástin eisini. 

 Skaldsøgan er hegnisliga bygd á tveimum pallum og við trimum sjónarhornum, sum týðiliga visir høvundsins stóra yvirlit og alkønu stýring av tilfarinum. Pallurin er ein bygd í Suðuroy og tvey hús í Keypmannahavn, og tíðin er fyrri partur av slupptíðini. Av 43 kapitlum eru 8 kapittul pallsett í Danmark. Í summum førum verður sama hending sæð úr tveimum sjónarhornum (t.d. kap 20 og 21; kap. 3,4 og 5), og hetta ger persónslýsingarnar breiðari og fjølbroyttari. Á bakpermuni stendur ein samandráttur av søguni, eg haldi, at tað er óheppið, at allar høvuðshendingar verða avdúkaðar, áðrenn lesarin er farin at lesa, men hinvegin, kanska júst tað fær ein lesara at forvitnast og lesa bókina. Á allarseinastu síðu fáa vit at vita, at 8 navngivnar sluppir eru søktar. Tað stendur einki um, hvussu mangir menn lótu lív, ella at eingin læt lív, men vit síggja, at skipini úr Helenusa oyggj eru teirra millum, eisini skipið hjá Dánjal Peturi. Ein rættiligur cliffhangari. Eitt framhald hevði verið gott, hvussu gekst hjá Helenu? Slapp hon nakrantíð burtur? Gjørdist hon teknari? Og hvussu við bóndanum og konuni, sum vóru barnleys, kanska Tórur fær garðin á onkran undarligan hátt? Sólrún er ein modernaður liður í okkara skaldsøgutraditión. Vit kenna nógv av evnunum aftur úr bókunum hjá Martin Joensen, sum hevur lýst fiskaarbeiði og byrjandi fakfelagsrørslu og William Heinesen, sum hevur lýst trúarrørslur í fleiri verkum. Moe prestur minnir eitt sindur um prestin í Barbaru, sami ivi og sama samvitskubit elvt av dráttinum ímóti kvinnu, og Helena hjá Sólrún og Rannvá hjá Dagmar Joensen Næs uppliva sama órættvísi og somu skomm. Bókin hjá Sólrún hevur ein nútíðarligan dám, við tað at konufólkarøddir fáa gott pláss, og vit síggja arbeiði og heimalív, sum konufólk uppliva. Tað hevði verið spennandi við einum framhaldi, men enn meira spennandi hevði tað verið við eini skaldsøgu, sum hevði hendingar úr okkara tíð, ella nærri okkara tíð. Kanska ein bók um langommubørnini hjá Helenu.

Tú eigur náttina við...

Nú er vetur. Tað er myrkt, tað eigur at vera myrkt um veturin. Hoyrdi nú ein dagin, at tað verða ljósketur settar upp um tunnilsmunnan á Strondum - sum blinka. HA? vóni ikki at tað passar. Ljósdálkingin er vorðin ein náttúrudálking. Ljós í fossar og gjáir, á lendisgøtur og bygningar. Tað er ikki gott fyri fugla- og djóralív, og ivaleyst ikki fyri fólk. Fínt at hava ljós inni og ymsastaðni, har tað er vandamikið at detta. Og ferðsluljósini eru nokk komin fyri at vera, so segði hann. Men náttin eigur at vera myrk, og dagurin er tann ljósi parturin av døgninum. Bíði bara eftir ljóskastarum inn á berg og látur, so at vit sleppa at síggja fugl og kópar sova. Menniskjuni gera tað óliviligt hjá øðrum enn sær sjálvum. Fuglar finna ikki heim og verpa skeiva tíð á árinum, blómur og trø springa út í elektriskum ljósi. Og nú jólini koma verður alt púra ørt eftir at tendra ljós. ...og stjørnurnar lýsa til fánýtis

LISTAFRAMSÝNING

 Hetta vikuskifti er ordiliga ferniseringsvikuskifti. Eg fór mær oman í Steinprent, har ið Bárður Oskarsson og Hanni Bjartalíð hava framsýning. Keypti Hilbert hjá Bárði, tað er so ótrúliga stuttligt at Bárður er týddur til minst tíggju mál. En hundur og ein kanin, tey eru vinir. Bob eigur gularótina, Bob finnur upp á ráð. 

Eitt so alheimsligt problem, og eitt alheimsligt myndamál. Tey smáu relieffini hjá Hanna eru eisini sera hugfangandi. Síðani gekk leiðin yvir í Mullers, har Guðrið og Rannvá hava sett sína stóru SALT framsýning upp. Sera gott hugskot at fara við børnum kanska, har er so nógv ymiskt at síggja og práta um.

Næsta stopp var Listaskálin, har tey hava gjørt eina stóra framsýning, sum eitu HAV. Hon er heilt framúrskarandi. Kanska tað er aldurin, sum ger vart við seg, men tað er bara so herliga loysandi at síggja gomul kær verk og gomul listarfólk aftur. Gleði meg at fara aftur við næmingum í næstu viku. Havið í ódn og logn.

Tey "stóru" vóru væl umboðað. 

Suni greiddi mær frá Pætursnótini hjá Titu, ein nemandi løta.

Havnin er eitt gott stað eisini um veturin. Og í dag er list á skránni í Víngarðinum.

Seinnapartin í dag, leygardag, var eg í Víngarðinum og hugdi ar verkunum jká Silju strøm.

Sera deiligar myndir, fult av motivum at finna á eini lítlari flatu, og nógvir litir. Glaðar myndir.

Ein frálík løta saman við kendum fólki.

Oysregn úti, tess meira varmi inni.

Hetta er longsta silvurbrúdleyp, eg havi upplivað. Tað byrjaði 8. august, og vit syngja enn í Eiriksgarði í Dali. Og sangurin ljómaði seinnapartin í dag, nú ið Vilhelmina helt føðingardag.

Vilhelmina er 85, og fólkini á Deild hava boðið okkum nátturða í Eiriksgarði. Har vóru bæði stór og smá. Og maturin var bæði súpan og kalt borð og kakur. 

Vit eldru sita og royna at kenna børnini, sum nú eru vaksin, og so alt tað smáa, sum legst afturat.